ฉูซวงพยักหน้า ก่อนจะเลือกกินครีมต่อ
เซิ่งถิงปิดคอมพิวเตอร์ทันที «อธิบายมาให้ชัด»
«มุกนางแบบรถคืออะไรเหรอ?»
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง สมองครุ่นคิดค้นหาเบาะแส ในที่สุดก็เชื่อมโยงเรื่องนี้เข้ากับเหตุการณ์บางอย่างได้
«คืนนั้นคุณเข้ามาในห้องผมเหรอ?»
ฉูซวงเพียงมองเขา
เซิ่งถิงเหลือบมองเธอ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ไหล่และอกของเขาสั่นไหวตามเสียงหัวเราะ ดูท่าจะยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าขำ
ฉูซวงนั่งรอให้เขาหัวเราะจนพอใจ
«โมเดลรถโคนิกเซ็กก์รุ่นล่าสุดจากเซมคาร์เลกต์ เป็นงานจำลองขนาดเท่าของจริงที่มีความละเอียดสูง ประกอบขึ้นด้วยมือจากชิ้นส่วนหลายร้อยชิ้น ได้ยินว่างดงามสุด ๆ ผลิตจำนวนจำกัดทั่วโลกแค่ 30 คัน เป็นของสะสมที่หาได้ยาก»
เซิ่งถิงมองสีหน้ามึนงงของเธอที่กำลังฟังอยู่ มุมปากบางยกขึ้นเล็กน้อย «อยู่ในห้องหนังสือของผม อยากไปดูไหม?»
ฉูซวงกะพริบตาช้า ๆ ก่อนจะเข้าใจ «ที่แท้ก็เป็น...โมเดลเหรอ?»
«คุณคิดว่าเป็นอะไรล่ะ? นางแบบเหรอ?»
ทั้งสองสบตากันอยู่เช่นนั้น ครู่ต่อมาฉูซวงก็กลั้นหัวเราะไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมาจริง ๆ เพราะเขาจี้จุดขำเข้าอย่างจัง
อะไรกันเนี่ย ที่แท้ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเธอก็คิดมากไปเองทั้งนั้น
นางแบบรถก็คือโมเดลรถนี่นา
เธอยิ้มจนหางตาโค้ง ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เสียจริง
คราวนี้เซิ่งถิงเข้าใจแล้วว่าทำไมช่วงหลายวันที่ผ่านมาเธอถึงทำตัวห่างเหิน ที่แท้ก็สงสัยว่าเขาแอบไปทำเรื่องเหลวไหลข้างนอก
«ขอโทษนะ» ฉูซวงกลั้นยิ้มไว้ก่อน «ฉันไม่ได้ตั้งใจดูโทรศัพท์คุณ ตอนนั้นเดินผ่านมาแล้วคิดว่าคุณไม่อยู่ในห้อง เลยตั้งใจเอาโทรศัพท์มาคืนให้»