เซิ่งถิงออกกำลังกายเสร็จก็กลับไปอาบน้ำในห้องนอน พอออกมาก็เห็นคนที่กำลังชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนอยู่บนโซฟาตัวเล็กตรงระเบียง
พอเดินเข้าไปใกล้ เซิ่งถิงก็เห็นว่าฉูซวงกำลังเหม่อลอย
ชายหนุ่มลูบศีรษะเธอเบา ๆ “คิดอะไรอยู่?”
ฉูซวงมองเซิ่งถิงอยู่นาน พินิจเขาครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “คุณเป็นเพื่อนของพี่ชาย”
น้ำเสียงคล้ายกำลังบอกเล่าให้ฟัง
เซิ่งถิงปรายตามองเธอ สีหน้าชะงักไปเล็กน้อย
ฉูซวงยิ้มบาง ๆ “คนรักที่จากไปของพี่เฉาอวี่ก็คือพี่ชายใช่ไหม?”
เธอก้มตาลง เงาขนตาทาบทับบนใบหน้า “ฉันน่าจะเดาได้ตั้งนานแล้ว”
เซิ่งถิงยื่นมือออกไป ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดแล้วลูบแผ่นหลังเบา ๆ
“ขอโทษที่ปิดบังคุณมาตั้งนาน”
ฉูซวงส่ายหน้า “ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันรู้ว่าทำไมคุณถึงปิดบังฉัน”
ลำคอเธอตีบตัน น้ำตาที่พยายามกลั้นแล้วกลั้นอีกยังคงเอ่อคลอจนเปียกชื้นเสื้อของเขา
“ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกับพี่ชาย ขอบคุณที่คอยดูแลฉันมาตลอด”
หัวใจเซิ่งถิงกระตุกวูบ เขาผละเธอออกเล็กน้อยเพื่อสบตา
“ตามเหตุผลแล้ว คนที่คุณยายพูดถึงเรื่องแต่งงานด้วยควรเป็นเซิ่งหยางที่อายุไล่เลี่ยกับฉัน ตามความสัมพันธ์ของคนรุ่นก่อน ฉันควรเรียกคุณว่าอาเล็กด้วยซ้ำ”
“ฉันรู้สึกได้ว่าตอนเราเพิ่งแต่งงานกัน คุณไม่ได้มีใจให้ฉัน” เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วเบา “คุณแต่งงานกับฉันเพราะพี่ชายใช่ไหม...”