เมื่อกดเปิดรูปที่เธอส่งมา ด้านบนสุดของกำแพงซึ่งส่องสว่างด้วยไฟสปอตไลต์ ก็มีรูปของเซิ่งถิงแขวนอยู่เด่นหรา
ใต้กรอบรูปมีตัวอักษรเล็ก ๆ เรียงอยู่หนึ่งแถว ดูสง่างามภูมิฐาน:
【คุณเซิ่งถิง ผู้บริจาคทุนก่อสร้างอาคารศิลปะและห้องให้คำปรึกษาด้านจิตวิทยา】
ในรูป เขายังคงสวมสูทเรียบร้อย สีหน้าเคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้ม แทบไม่ต่างจากตอนนี้ เพียงแต่ตอนนี้เขาดูสุขุมและน่าเกรงขามขึ้นอีกหลายส่วน จากวันเวลาที่ผ่านพ้นมา
เวลานั้นเขากำลังรับช่วงดูแลกิจการของบริษัท
ฉูซวงจ้องมองอยู่นาน ก่อนเม้มริมฝีปากช้า ๆ
ความทรงจำบางอย่างในสมัยมัธยมปลายผุดขึ้นมา
หลังอาคารศิลปะแห่งใหม่เปิดใช้งาน สถานที่ทำกิจกรรมของพวกเธอซึ่งเป็นนักเรียนสายศิลป์ก็ย้ายจากอาคารเก่ามาที่อาคารใหม่
บนกำแพงเกียรติยศมีรูปถ่ายแขวนอยู่มากมาย ปกติทุกคนแทบไม่เงยหน้ามอง วันหนึ่งตอนเดินผ่านโถงกลาง เพื่อนตาไวคนหนึ่งสังเกตเห็นว่ามีผู้ชายหน้าตาหล่อมากอยู่ในกรอบรูป พออ่านคำแนะนำก็พบว่าเขาคือผู้บริจาคทุนก่อสร้างอาคารหลังนี้
เด็กวัยรุ่นย่อมสนใจคนหน้าตาดีเป็นพิเศษ ทั้งเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงจึงพูดถึงผู้บริจาคคนนั้นกันอยู่บ่อย ๆ
เพื่อนสนิทของฉูซวงถึงกับคอยชมข้างหูเธอว่าผู้บริจาคคนนั้นทั้งหนุ่มทั้งโดดเด่นเพียงใด พอได้ยินบ่อยเข้า ฉูซวงก็อดสงสัยไม่ได้ จึงไปดูด้วยตัวเอง