ลมหายใจอุ่นร้อนแนบเข้ามาหลังใบหู ฉูซวงสะท้านกาย เสียงสั่นพร่า “อาเล็ก?”
จุมพิตของเซิ่งถิงเลื่อนลงมาที่ซอกคอ พอได้ยินคำเรียกนั้น เขาก็หัวเราะหึ ๆ อย่างยากจะคาดเดาอารมณ์ “อาเล็กเหรอ? เรียกตามเซิ่งเหยา หรือเรียกตามเซิ่งหยาง?”
หมายความว่าอย่างไร?
เสื้อผ้าบนร่างถูกถอดออกทีละชิ้น เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้น “ชอบเซิ่งหยางเหรอ?”
ฉูซวงส่ายหน้ารัวราวกับกลองป๋องแป๋ง พอรู้สึกถึงอันตรายก็รีบตอบ “มะ...ไม่ชอบค่ะ”
นิ้วยาวของชายหนุ่มไล้ผ่านคิ้วตา เลื่อนลงตามปลายจมูก ก่อนหยุดลงบนริมฝีปากอ่อนนุ่ม แล้วกดแผ่วเบา
“จะเรียกผมว่าอะไร?”
หัวใจเต้นระรัวไม่ยอมหยุด ไอร้อนในความฝันอบอวลไปทั่ว บรรยากาศชวนใจสั่นจนแทบต้านไม่ไหว คำสองคำที่ปลายลิ้นกลับเอ่ยไม่ออกเสียที
ราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว ชายหนุ่มไม่ได้โกรธ กลับใช้การกระทำแทนคำพูด ท่วงท่าหนักแน่นไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “ทำหน้าที่ภรรยาสักหน่อยเถอะ”
ฉูซวงเม้มปากแน่น สมองพลันพร่าเลือน
ภาพความเร่าร้อนคลุกเคล้ากันช่างเลือนราง ชั่วขณะหนึ่งริมฝีปากบางของชายหนุ่มก็แนบเข้ามา จุมพิตหวานล้ำทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ
พอลืมตาขึ้นฉับพลัน สิ่งที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดไร้ตำหนิ
สามวินาทีต่อมา ฉูซวงก็รู้ตัวว่าฝันอะไร เธอซุกหน้าลงในผ้าห่ม นิ้วเท้าหงิกงอ หอบหายใจอยู่ตั้งนานก็ยังสงบใจไม่ได้
หลังล้างหน้าแปรงฟัน พอเปิดประตูออกมาก็เจอเซิ่งถิงกำลังเดินขึ้นบันได พอเห็นเธอ ชายหนุ่มก็หยุดฝีเท้า “ตื่นเร็วกว่าที่คิดนะ”
ในมือเขาถือแก้วนม แต่งตัวเรียบร้อย เนกไทสีน้ำเงินเข้มขับให้ลูกกระเดือกที่นูนขึ้นดูเด่นชัด ภาพชวนวาบหวามในฝันผุดขึ้นมา ฉูซวงรู้สึกเหมือนถูกสายตาเผา จึงรีบเบือนหน้าหนี