ฉูซวงยังอยู่ที่ระเบียง พอได้ยินก็แปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องแล้วตรงไปทางห้องน้ำ
“เขาไม่น่ารู้ว่าฉันอยู่ที่นี่นะ คุณช่วยไล่เขาไปที”
เมื่อเห็นเธอหลบเรียบร้อยแล้ว หลีปิงปิงจึงเปิดประตู
พอเห็นหญิงแปลกหน้า กู้สุยก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “สวัสดีครับ ฉูซวงอยู่ที่นี่ไหม?”
หลีปิงปิงทำหน้างุนงง “ฉูซวงไหนเหรอ?”
กู้สุยมองเข้าไปด้านใน ก่อนจะปรายตามองเธอ “คุณเป็นเพื่อนของฉูซวงหรือเปล่า?”
หลีปิงปิงเคยเห็นรูปผู้ชายคนนี้มาก่อน พอมาเห็นตัวจริงยืนอยู่ตรงหน้า ก็พบว่าหล่อกว่าในรูปมากจริง ๆ
หลังจากจ้องมองชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง หลีปิงปิงก็กอดอก มองเขาอย่างสบายอารมณ์ “อ๋อ เข้าใจแล้ว คุณมาจีบฉันนี่เอง วิธีแกล้งทำเป็นตามหาคนเพื่อเข้ามาจีบของคุณนี่เชยมากเลยนะคะ”
กู้สุยขมวดคิ้วเล็กน้อย
“อยากได้ช่องทางติดต่อของฉันไหมคะ ฉันให้ก็ได้นะ”
เห็นสายตาของชายหนุ่มยังคงมองเข้าไปในห้อง หลีปิงปิงก็ยกยิ้มเย้ายวน “หรือว่าแค่เบอร์โทรยังไม่พอ? ยังไงในห้องก็ไม่มีใคร เข้ามาสนุกกันสิคะ”
สีหน้ากู้สุยเย็นชาลง เขาละสายตาจากรองเท้าผู้หญิงสองคู่บนชั้นวางรองเท้า “ขอโทษครับ ผมคงมาผิดที่”
เห็นเขาเดินไปทางห้องอีกห้อง หลีปิงปิงก็ปิดประตูแล้วเดินไปยังห้องน้ำ “ฉันไล่เขาไปแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว”
ฉูซวงออกจากห้องน้ำมาก็รีบเก็บกระเป๋า “คืนนี้ฉันอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว กู้สุยคงสืบข้อมูลการเข้าพักของฉันได้ในไม่ช้า”
“เดี๋ยวก่อน จะไปจริง ๆ เหรอ? รู้ไหมว่าโรงแรมนี้แพงแค่ไหน เข้ามาแป๊บเดียวก็จะไปแล้วเหรอ?”
ฉูซวงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วสวมหน้ากากอนามัย “ปิงปิง เธอเที่ยวต่อคนเดียวเถอะ ฉันเจอกู้สุยไม่ได้ ถ้าเขาไม่เห็นฉันก็จะนึกถึงฉันไม่ได้ แต่พอเจอหน้ากัน เรื่องก็จะตามมาไม่หยุด”