อ่านจบแล้ว ฉูซวงถึงได้ตระหนักว่าเซิ่งถิงทำเรื่องใหญ่โตเพียงใด ข้อตกลงความร่วมมือที่ส่งผลต่อเขตเศรษฐกิจของสองพื้นที่หรืออาจมากกว่านั้น และเกี่ยวข้องกับประชากรหลายแสนถึงหลายล้านคน ไม่เพียงภาคธุรกิจและประชาชนเท่านั้น แม้แต่รัฐบาลก็ให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่
ก่อนหน้านี้เขายุ่งอยู่ตลอด หลังเลิกงานก็ยังขลุกอยู่ในห้องหนังสือ ส่วนวันหยุดสุดสัปดาห์ยิ่งมีประชุมไม่ขาด ที่แท้เขากำลังเตรียมเรื่องนี้มาตลอด
แม้งานประชุมแลกเปลี่ยนจะสิ้นสุดลงแล้ว แต่งานใหญ่เช่นนี้ยังไม่จบลงง่าย ๆ เบื้องหลังยังมีงานเลี้ยงสังสรรค์และงานเลี้ยงมื้อค่ำอีกหลายครั้งที่ขาดไม่ได้
ฉูซวงออกจากหน้าข่าวแล้วคิดว่า เธอยังพอมีเวลาใช้ชีวิตสบาย ๆ อีกสองสามวัน
เผลอพริบตาเดียวก็ถึงวันที่เงินเดือนออกเป็นครั้งที่สอง คราวนี้ฉูซวงชวนเซิ่งเหยากับหลีปิงปิงไปเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่สุดหรู แต่พอจะจ่ายเงินกลับได้รับแจ้งว่าไม่ต้องเสียค่าอาหาร เมื่อถามผู้จัดการ เขาก็ไม่ยอมเปิดเผยอะไร เพียงบอกว่ามีคนรอเธออยู่ในห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง
ฉูซวงโทรหาเสิ่นจินเหยียน “พี่คะ มาถึงตี้ตูแล้วหรือยัง?”
“ยังเลย พี่อยู่เซี่ยงไฮ้ มีอะไรเหรอ?”
“ฉันจำได้ว่าพี่มีร้านอาหารอยู่หลายแห่งในตี้ตู ร้านอาหารตะวันตกเซียงเก๋อหลี่เซ่อ ถนนหมิงซีวงแหวนรอบสามเป็นของพี่หรือเปล่า?”
“ไม่ใช่” เสิ่นจินเหยียนขยับริมฝีปาก “อยากกินอาหารตะวันตกเหรอ? เดี๋ยวพี่ส่งที่อยู่ร้านอาหารตะวันตกของครอบครัวเราในตี้ตูให้ทั้งหมด อยากไปร้านไหนก็ไปได้เลย รสชาติไม่แพ้ร้านที่เธอเพิ่งพูดถึงแน่นอน”