บทที่ 155 เชิญเธอออกจากห้องจัดแสดง
เหอฮวนมองใบหน้าอันงดงามของคนตรงหน้าแล้วอดทอดถอนใจจากใจจริงไม่ได้ “ไม่เจอกันแค่เดือนเดียว สวยขึ้นอีกเยอะเลยนะ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเป็นความรู้สึกแบบไหน ทั้งตัวเปล่งประกายมีชีวิตชีวา เห็นแวบเดียวก็รู้เลยว่าชีวิตมีความสุขมาก”
พี่สวีก็พยักหน้าเช่นกัน “ตอนแรกทุกคนเป็นห่วงว่าเธอลาออกแล้วจะอึดอัดใจจนไม่มีความสุข แต่พอได้เจอเธอช่วงสองวันนี้ ถึงได้รู้ว่าคนที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่สุดคือเธอต่างหาก อยากเที่ยวก็มาเที่ยวได้เลย ต่างจากพวกเรา ทำงานล่วงเวลาทุกวันจนเหนื่อย ไม่อยากออกมาเที่ยวแล้ว อยากนอนอยู่บ้านอย่างเดียว”
ถ้อยคำที่กึ่งหยอกเย้ากึ่งปลอบโยนทำให้ฉูซวงยิ้มบาง ๆ
ซุนเมิ่งจู๋ซึ่งกำลังชมภาพวาดอยู่ทางนั้นเห็นเพื่อนร่วมงานพากันไปทักทายฉูซวง สีหน้าของเธอแข็งเกร็งขึ้นเล็กน้อย แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แล้วจ้องภาพตรงหน้าต่อไป
สายตาจับจ้องภาพวาด ทว่าพอมีฉูซวงอยู่ตรงนั้น จิตใจก็ไม่อาจสงบลงได้ หางตาเหลือบเห็นใครคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ทางนั้น
เธอหันไปมอง แล้วก็พบว่าเป็นประธานเซิ่ง เขากำลังทักทายเหอฮวนกับคนอื่น ๆ
ซุนเมิ่งจู๋เม้มปากเล็กน้อย ปลายเท้าขยับไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเล็ก ๆ จนคนอื่นแทบไม่ทันสังเกต ก่อนจะหยุดชะงักลงเสียเอง