เย่เจียวมองซุนเมิ่งจู๋อย่างขุ่นเคือง “ภาพวาดนี้ถูกเธอทำตกค่ะ”
“ขอดูภาพหน่อย”
ฉูซวงยื่นมือออกไป พนักงานสองคนค่อย ๆ กางภาพวาดให้เธอดูอย่างระมัดระวัง
เธอมองดูทั่วทั้งภาพ ก่อนคิ้วที่ขมวดมุ่นจะค่อย ๆ คลายออก “โชคดีที่ไม่ได้เสียหายอะไร”
เธอม้วนภาพส่งให้พนักงาน แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เอาลงไปหารอบใหม่มาใส่กรอบ ภาพนี้ไม่ต้องจัดแสดงแล้ว”
“ได้ค่ะ”
เมื่อเห็นพนักงานทั้งสองถอยออกไปอย่างนอบน้อม ซุนเมิ่งจู๋ก็จ้องฉูซวงเขม็งไม่กะพริบตา
ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัว ทว่ากลับไม่มีความคิดใดเป็นรูปเป็นร่าง
สายตาคู่นั้นร้อนแรงเกินไป ฉูซวงจึงเบนสายตาไปยังซุนเมิ่งจู๋ที่นั่งอยู่บนพื้นในสภาพค่อนข้างน่าเวทนา หลังมือของเธอมีแผลถลอกจนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
“คุณซุน ทำไมถึงไม่ระวังเลยคะ?”