วันส่งท้ายปีเก่า วันนี้ทั้งตระกูลเสิ่นคึกคักเป็นพิเศษ ทุกคนช่วยกันทำความสะอาดหน้าบ้านหลังบ้าน ตัดแต่งดอกไม้และไม้ประดับ จัดข้าวของในห้อง แม้จะลงมือทำกันไปแล้วเมื่อหลายวันก่อน แต่ก็ยังกลัวว่าจะตกหล่นอะไรไป วันนี้จึงช่วยกันจัดการอีกรอบด้วยบรรยากาศเบิกบาน
คุณป้าสะใภ้ใหญ่กับลูกพี่ลูกน้องชายสองคนรับหน้าที่เตรียมอาหารมื้อรวมญาติคืนนี้ ส่วนคุณป้าสะใภ้รองทำอาหารไม่เป็น พี่สะใภ้กับฉูซวงจึงตั้งใจจะเข้าไปช่วย แต่กลับถูกเชิญให้ออกมา
ราวกับไม่วางใจว่าพวกเธอที่ยังอายุน้อยจะรับมือกับงานสำคัญนี้ได้ ทั้งสองจึงได้แต่จัดดอกไม้และขนมวางประดับในบ้าน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็ไปเล่นกับลูกแมวในลานบ้านเป็นเพื่อนหยวนหยวนตัวน้อย
ส่วนเซิ่งถิงไปอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่ เขียนพู่กันจีนและชมภาพวาดกับท่าน
เสิ่นจิ่งกลับมาถึงตอนบ่าย พอเดินเข้าประตู สิ่งแรกที่เห็นคืออาหลานสองคนกำลังเล่นกับแมวส้ม
ทั้งคู่เล่นกันอย่างตั้งอกตั้งใจ แค่มองจากด้านหลังก็สัมผัสได้ถึงความสุข เสิ่นจิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนหยิบลูกอมนุ่มที่ซื้อระหว่างทางจากกระเป๋า แล้วดีดนิ้วเรียกความสนใจจากทั้งสองคน
เมื่อได้ยินเสียง ฉูซวงกับเจ้าตัวเล็กก็หันกลับมาพร้อมกัน เห็นคนที่ยืนอยู่ใต้แสงแดดกำลังยิ้มมุมปากอย่างผ่อนคลาย
“อาเล็ก!”
เจ้าตัวเล็กไม่ได้เจอเสิ่นจิ่งมานาน แต่ในบ้านมีรูปถ่ายของอาเล็กอยู่มากมาย เขามักหยิบมาดูอยู่เสมอ พอเห็นอาเล็ก เด็กสามขวบก็จำได้ทันที
เพราะฝึกฝนอยู่เป็นประจำ เสิ่นจิ่งจึงมีรูปร่างกำยำแข็งแรง ผิวก็คล้ำเป็นสีน้ำผึ้งอย่างสุขภาพดี ใบหน้าของเขาไม่ได้ดูสุภาพอ่อนโยนเหมือนพี่ชายอีกสองคนในตระกูลเสิ่น แววตากับคิ้วกลับเผยความเย่อหยิ่งและองอาจ