ขอบตาค่อย ๆ ชื้นขึ้น ฉูซวงก้มหน้าซ่อนความอ่อนแอเอาไว้
เซิ่งถิงบอกให้นกน้อยหยุด แล้วมองคนตรงหน้า ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ขอโทษนะ เป่าเปา”
ก่อนน้ำตาหยดแรกของฉูซวงจะร่วงลงมา เขาก็ดึงเธอเข้ามากอดไว้
“ฉันไม่ควรทำให้คุณตกใจแบบนั้น ทั้งที่รู้ว่าคุณกลัวคนใกล้ตัวต้องตกอยู่ในอันตราย แต่ฉันกลับไม่คำนึงถึงความรู้สึกของคุณเป็นอันดับแรก แล้วยังเสี่ยงอันตรายอีก ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ทุกครั้งที่นึกถึงแววตาสิ้นหวังของคุณในวันนั้น หัวใจฉันก็เจ็บหนึบ เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดในชีวิต คุณบอกว่าต้องการแค่สามี ไม่ใช่วีรบุรุษ ฉันคิดถึงคำพูดนี้มาตลอด
สำหรับฉัน ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าคุณ ชะตากรรมของคนอื่นไม่ได้เกิดจากฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องเสี่ยงทำตัวเป็นวีรบุรุษจนทำให้คุณเจ็บปวด ฉันแค่ต้องรับผิดชอบต่อคุณ และฉันก็ต้องการทำเช่นนั้น ขอโทษนะที่รัก ฉันทำให้คุณเสียใจ ต่อไปจะไม่มีเรื่องแบบนี้อีก ถ้าฉันยังรับประกันความปลอดภัยของตัวเองไม่ได้ ฉันจะไม่ทำอะไรที่ทำให้คุณเป็นห่วงอีกแล้ว”