เซิ่งถิงหยิบเค้กชิ้นเล็กกล่องหนึ่งออกมาจากตู้เย็นให้ฉูซวง ดูท่าทางเธอคงหิวจริง ๆ ถึงได้กินต่อเนื่องคำแล้วคำเล่า ระหว่างที่เธอกินอยู่ เซิ่งถิงก็ไม่อยากรบกวน จึงเพียงมองเธอเงียบ ๆ
เมื่อบรรยากาศเย็นชาลงแล้วก็ไม่ง่ายที่จะทำให้กลับมาอบอุ่น เค้กชิ้นเล็กในกล่องหมดเกลี้ยง เซิ่งถิงครุ่นคิดก่อนเอ่ยว่า “รินน้ำให้สักแก้วไหม?”
ฉูซวงเงยหน้ามองเขา ไม่มีใครสบายใจที่จะปล่อยให้คนเพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาคอยดูแลตัวเอง
“คุณนั่งเถอะ ฉันทำเองได้”
เธอเดินไปที่มุมชงชา รินน้ำร้อนมาหนึ่งแก้ว พอดื่มหมดแล้วหันกลับมา สายตาก็ประสานเข้ากับสายตาของชายหนุ่มที่ยังไม่ทันละไป
เซิ่งถิงเบนสายตาออกอย่างแนบเนียน
ฉูซวงขยับริมฝีปากช้า ๆ “จะเติมให้ไหม?”
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ถ้วยชาตรงหน้าเขาซึ่งว่างเปล่าแล้ว
“ไม่เป็นไร ขอบคุณ”
ฉูซวงพยักหน้า เลื่อนสายตาสำรวจบ้านที่ไม่ได้กลับมาพักหนึ่ง คล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้จึงพูดว่า “ฉันไปปล่อยน้องหมาออกมาเล่นก่อนนะ”
ไม่นานนัก เสียงหยอกล้อระหว่างเธอกับสุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ก็ดังมาจากห้องของเล่น
ได้ยินเสียงนั้นแล้ว เซิ่งถิงก็คิดจะเดินเข้าไปหา แต่พอลุกขึ้นยืนกลับชะงัก สุดท้ายก็ไม่ได้เดินไป