ช่วงบ่าย ฉูซวงจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็ลงมารอเซิ่งถิงอยู่ชั้นล่าง
โรคผิวหนังของเป่าเปาตัวน้อยหายสนิทแล้ว ช่วงนี้ขนของมันเงางามเป็นประกาย ฉูซวงสวมปลอกคอแสนประณีตให้ จนกลายเป็นแมวน้อยแสนสวยสง่างาม แตกต่างจากตอนเพิ่งมาถึงราวฟ้ากับเหว
ตอนนั้นมันต้องเร่ร่อนอยู่ข้างถนนในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ฉูซวงเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้าหาเจ้าแมวน้อย มันรู้ทุกอย่างดี ดังนั้นจึงติดเธอที่สุด
แมวเองก็มีการปฏิบัติต่อผู้คนแตกต่างกัน
เวลาที่เซิ่งถิงทำงาน มันจะจงใจเดินไปเดินมาตรงหน้าเขาเป็นครั้งคราว ไม่ก็แกล้งถูไถขากางเกงของชายหนุ่มอย่างไม่ตั้งใจ หรือกระโดดขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานของเขา แล้วจ้องมองอยู่พักหนึ่ง พอชายหนุ่มถูกมันดึงความสนใจจนยื่นมือจะมาลูบ มันก็เชิดหางเดินจากไปอย่างเย่อหยิ่ง
ฉูซวงเห็นอยู่หลายครั้ง จึงคิดว่าเจ้าแมวตัวนี้ช่างรู้จักยั่วเย้าคนเสียจริง
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ เป่าเปากลับเชื่อฟังว่าง่ายคนละแบบ เธอทำอะไร มันก็จะนั่งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ อย่างเรียบร้อย ไม่ก่อกวนหรือซุกซน พอเธอทำธุระเสร็จแล้วนึกถึงมันขึ้นมา จึงลูบมันสักหน่อย เจ้าแมวน้อยก็ยอมให้เธอลูบขนอย่างว่าง่าย
เวลาอารมณ์ดี มันยังพลิกตัวเผยพุงนุ่ม ๆ ให้ฉูซวงลูบอีกด้วย
หลังเล่นกับมันอยู่ครู่หนึ่ง เซิ่งถิงก็กลับมา