เซิ่งถิงตื่นนอนช้ากว่าปกติครึ่งชั่วโมง
พอลืมตาขึ้นในตอนเช้า ฉูซวงยังคงนอนอยู่ในอ้อมแขน เปลือกตาปิดสนิท เส้นผมสองสามปอยแนบอยู่บนแก้มเพราะเหงื่อซึม คงเป็นเพราะอากาศอบอ้าว แก้มจึงแต้มสีชมพูระเรื่อ
ท่าทางเหนื่อยล้าราวกับหมดแรง
ทันทีที่ตื่นเช้ามาก็ได้เห็นภาพเช่นนี้ แววตาของเซิ่งถิงพลันมืดลึกลงเล็กน้อย
เขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ
หลังจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยและลงมาชั้นล่าง คุณป้าหยวนก็กำลังจัดอาหารเช้าอยู่
พอเห็นเขาลงมา เธอก็มองเลยไปยังชั้นบนด้านหลังเขา แต่ไม่เห็นฉูซวง
“เธอค่อยกินทีหลัง” เซิ่งถิงนั่งลงตรง ๆ ราวกับอ่านใจเธอออก
หลังจิบนมไปคำหนึ่ง เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงบอกคุณป้าหยวนว่า “รบกวนช่วยตุ๋นซุปให้เธอสักหน่อย”
คุณป้าหยวนผ่านชีวิตมาค่อนชีวิต ย่อมเข้าใจความหมายของคำพูดนั้น
“ได้ค่ะ พอดีเมื่อวานเพิ่งซื้อวัตถุดิบบำรุงร่างกายมา เดี๋ยวฉันตุ๋นเสร็จแล้วจะยกไปให้คุณผู้หญิงข้างบน”