ในความเข้าใจของเธอ ฉูซวงไม่เคยรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฉูเว่ยมาก่อน
เธอไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับฉูซวง หนึ่งคือกลัวอีกฝ่ายจะคิดถึงพี่ชายแล้วเสียใจ อีกข้อคือไม่จำเป็น ต่อให้รู้แล้วจะทำอะไรได้เล่า?
“ฉันรู้หมดแล้ว เรื่องของเธอกับพี่ชาย” ฉูซวงเอ่ยขึ้น
เฉาอวี่มองเธอผ่านม่านน้ำตา เสียงพึมพำแผ่วเบา “...เธอเรียกฉันว่าพี่สะใภ้เหรอ?”
ราวกับพูดกับตัวเอง เธอยกมือปิดปากแล้วร้องไห้ “เธอเรียกฉันว่าพี่สะใภ้... พี่สะใภ้...”
“ในใจฉัน เธอเป็นพี่สะใภ้มานานแล้ว แต่ฉันไม่กล้าเรียก” ฉูซวงสะอื้น “ขอบคุณที่รักพี่ชาย ขอบคุณที่เคยอยู่เคียงข้างเขา ให้เขาได้ผ่านช่วงเวลาที่มีความสุขมากขนาดนั้น”
เฉาอวี่ถอนหายใจยาว “รู้ไหม หลายปีมานี้ภาพของเขาในหัวฉันค่อย ๆ เลือนรางลงทุกที...”