บทที่ 179 พี่สะใภ้
ย่างเข้าสู่เดือนมิถุนายน จักจั่นเริ่มส่งเสียงอยู่ตามลำต้นไม้ แสงแดดยามเช้าสาดผ่านพุ่มไม้ เงาใบไม้เขียวทอดสลับกันเป็นริ้ว พร้อมเสียงจักจั่นที่ขับขานรับกันเป็นระยะ
เช้าตรู่ฉูซวงออกมาวิ่งข้างนอกก็สัมผัสได้ว่าฤดูร้อนมาถึงแล้ว ตอนเด็ก ๆ เธอชอบจับจักจั่นในฤดูร้อนที่สุด จับได้ตัวหนึ่งก็เล่นได้ทั้งวัน
ฤดูร้อนในวัยเยาว์เช่นนั้น แค่รื้อฟื้นขึ้นมาคิดถึงก็รู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน ความสุขในวัยเด็กยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ
อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ฤดูกาลแห่งชีวิตชีวาอีกครั้ง
ตอนฉูซวงกลับมา เซิ่งถิงกำลังสวมแว่นกรอบทองนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา ลูกแมวนอนหมอบอยู่ข้างกาย เขาสวมชุดอยู่บ้านสีเทาอ่อน ความเคร่งขรึมสุขุมในที่ทำงานจึงจางลงไปหลายส่วน
สายตาเธอเผลอแตะเข้ากับริมฝีปากบางสีแดงระเรื่อของเขา พลันนึกถึงเรื่องบางอย่างเมื่อคืน หัวใจฉูซวงเต้นกระตุก รีบเบือนสายตาหนี
เธอกำลังจะขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็ถูกชายหนุ่มเรียกไว้
“วิ่งกลับมาแล้วเหรอ?”