แววตาของเซิ่งถิงลึกล้ำ เขาคว้ามือเธอไว้แล้วถามว่า “คุณจะไปไหน?”
อพาร์ตเมนต์ของเธอมีห้องนอนสองห้องก็จริง แต่อีกห้องยังไม่ได้จัดอะไรเลย นอนไม่ได้
“ฉันจะไปนอนโซฟา”
ชายหนุ่มเงียบไปหลายวินาที แววตาที่มองเธอยิ่งหม่นลึก “ทำไมเราต้องแยกกันนอน?”
“คุณไม่ต้อนรับฉันหรือ?”
เมื่อถูกสายตาดำขลับจริงจังของเขาจับจ้อง ฉูซวงก็เอ่ยอย่างจริงจังว่า “เตียงฉันเป็นเตียงเดี่ยว นอนด้วยกันจะกระทบคุณภาพการนอน คุณทำงานเหนื่อยมากแล้ว คุณนอนในห้องนอนเถอะ”
ฉูซวงยิ้มให้ “ราตรีสวัสดิ์”
เธอเพิ่งหันหลังจะเดินไป จู่ ๆ ก็มีแรงหนึ่งรั้งเอวไว้ พริบตาเดียวก็ถูกพาให้ล้มลงบนเตียง
เมื่อได้สบตากับชายหนุ่มในระยะใกล้ ขนตาของเธอก็สั่นไหว “คุณทำอะไรน่ะ?”
ตอนนี้มือทั้งสองของเธอค้ำอยู่ข้างลำตัวเขา ร่างทั้งร่างทาบอยู่เหนือเขา จากมุมมองของเธอ คอเสื้อชุดคลุมอาบน้ำของชายหนุ่มเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นไหปลาร้าชัดเจน
“ไม่อยากนอนกับผมจริง ๆ หรือ?”
น้ำเสียงของเซิ่งถิงต่ำกว่าปกติ ขนตาทอดลงเป็นธรรมชาติ ทิ้งเงาจาง ๆ ไว้บนเปลือกตา ทำให้เขาดูเหมือนกำลัง...
เหงาหงอย?
แปลกจริง เธอกลับเห็นสีหน้าแบบนี้บนใบหน้าเขาได้ด้วย
ต้องตาฝาดแน่ ๆ
ฉูซวงนึกถึงคำพูดเกลี้ยกล่อมของเซิ่งเหยาในหัว จึงกระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “นอนกันสองคนไม่ไหวจริง ๆ จะกระทบคุณภาพการนอน”
เซิ่งถิงสบตาเธออยู่หลายวินาที ก่อนจะเอื้อมไปหยิบผ้าห่มของเธอ
“ผมไปนอนโซฟาเอง”
เขายกเตียงให้เธอ ทิ้งท้ายว่า “คุณนอนในห้องนอนเถอะ” แล้วก็เดินออกจากห้องไป