อาหารจานสุดท้ายยกลงจากเตา เป็นกุ้งตุ๋นไวน์แดง เขาค่อย ๆ จัดเรียงกุ้งทีละตัวลงบนจานที่งดงามราวกับงานศิลปะ
พอทำอาหารเสร็จ เซิ่งถิงล้างมือแล้วหยิบไวน์ขวดหนึ่งมาจากไหนก็ไม่รู้
“ดื่มสักแก้วไหม?”
ฉูซวงปฏิเสธไวน์ชั้นดีไม่ลง จึงรับแก้วทรงสูงมาทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ควร “ขอบคุณค่ะ”
ในที่สุดชายหนุ่มก็นั่งลงกินข้าว เขาใช้มีดกับส้อมหั่นสเต๊กแล้ววางลงในชามของเธอ
“คุณเตรียมของพวกนี้อยู่นานไหมคะ?”
ริมฝีปากบางของเซิ่งถิงขยับเล็กน้อย “ไม่นาน แค่สองชั่วโมงเอง คุณไม่ได้กินข้าวที่บ้านมาหลายวันแล้ว กินแต่อาหารสั่งมาส่งทุกวันก็ไม่ดี”
ฉูซวงเงียบไปครู่หนึ่ง
“ลำบากคุณแล้วค่ะ แต่ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาทำตั้งนานขนาดนี้ก็ได้”
เซิ่งถิงมองเธอ เห็นใบหน้ายังคงเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ ในใจก็ถอนหายใจเบา ๆ ยามสาวน้อยเอาจริงขึ้นมา ช่างรับมือยากเสียจริง