ฉูซวงนิ่งอึ้งไปนาน กว่าจะเอ่ยอะไรออกมาได้
สมองของเธอหมุนเร็วจี๋ พยายามนึกถึงคนที่เซิ่งเหยาเคยติดต่อด้วยมาตลอด แต่กลับนึกไม่ออกแม้แต่ร่องรอยเดียว
“ลูกของใคร?”
เซิ่งเหยาเม้มริมฝีปาก ก่อนตอบเสียงเบา “...พี่ชายเธอ”
“พี่ชายคนไหน...เสิ่นจินเหยียนเหรอ?!”
ปลายสายเงียบไป แปดเก้าส่วนคงเป็นเขา
“ทำไมถึงเป็นเขาได้? พวกเธอไปมีอะไรกันตั้งแต่เมื่อไหร่...”
สองคนนั้นไม่ใช่ว่าไม่สนิทกันหรอกหรือ?
ในความทรงจำของฉูซวง พวกเขาแทบไม่เคยพูดคุยกันด้วยซ้ำ คนหนึ่งอยู่เหนือ อีกคนอยู่ใต้ แล้วไปเกี่ยวข้องกันได้อย่างไร
ฉูซวงรีบสงบสติอารมณ์ ก่อนปลอบเธอ “อย่ากลัวนะ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้”
“อยู่ที่ร้านกาแฟ”
“ส่งตำแหน่งมาให้ฉัน อย่าเพิ่งไปไหนเด็ดขาด ฉันจะรีบไปหา”
ฉูซวงลางาน หยิบโทรศัพท์กับกระเป๋าแล้วเรียกรถไปที่ร้านกาแฟ
เมื่อไปถึง เซิ่งเหยากำลังเหม่อมองตุ๊กตา มือข้างหนึ่งวางอยู่บนหน้าท้องโดยไม่รู้ตัว
หญิงงามผู้สูงศักดิ์ที่เคยเปล่งประกายเจิดจรัส บัดนี้ดูซึมเซาอยู่บ้าง คล้ายลูกแมวสีขาวตัวน้อยที่พวกเธอเก็บได้ข้างทางเมื่อหลายคืนก่อน ทั้งน่าสงสารและยังคงสง่างาม
ฉูซวงถอนหายใจอยู่ในใจ ก่อนนั่งลงข้างเธอแล้วตบหลังเบา ๆ
“พี่ชายฉันรู้เรื่องนี้หรือยัง?”
เซิ่งเหยาส่ายหน้า
“ฉันโทรหาเขานะ”
พอเห็นเธอหยิบโทรศัพท์ เซิ่งเหยาก็ตกใจ “อย่าบอกเขานะ”
“เขามีสิทธิ์ที่จะรู้” ฉูซวงมองหน้าท้องแบนราบของเซิ่งเหยาแล้วยืนกราน “ถ้าท้องจริง นี่ก็เป็นลูกของเขาเหมือนกัน”