ยกชามขึ้นมาชั้นบน พอผลักประตูเข้าไป เซิ่งถิงก็เห็นแมวกับแฮมสเตอร์สองตัวนั่งล้อมอยู่ข้างเตียงของเธอ
แฮมสเตอร์นั่งตัวตรง ดวงตาจับจ้องคนที่กำลังหลับอยู่บนเตียง ส่วนแมวขาวตัวน้อยขดเป็นก้อนนอนอยู่ข้างศีรษะเธอ
ดีที่ทั้งคู่ไม่ก่อกวนเธอ
เขาเดินเข้าไปใกล้เตียง ลองแตะหน้าผากเธอดู ก็ไม่มีไข้
ไม่มีไข้ก็ดีแล้ว
เซิ่งถิงมองใบหน้าที่หลับสนิทของเธอ คิ้วขมวดน้อย ๆ แม้แต่ตอนหลับก็คงยังไม่สบายตัวนัก
“ฉูซวง”
ชายหนุ่มเรียกเธอ
“ลุกขึ้นมาดื่มโจ๊กสักหน่อย”
ฉูซวงลืมตาขึ้นก็เห็นเซิ่งถิงอยู่ข้างเตียง “คุณกลับมาแล้วเหรอ?”
“อืม” เขาประคองเธอขึ้น ก่อนยกชามโจ๊กข้าวบาร์เลย์ให้
“วันนี้ปวดอีกแล้วเหรอ?”
ฉูซวงรับชามมา ตักโจ๊กขึ้นจิบทีละน้อย “อืม ไม่ได้ปวดมากเป็นพิเศษ แค่รู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งวัน ไม่รู้ว่าเพราะเมื่อเช้าฉันกินปูมากไปหรือเปล่า”
ดวงตาเซิ่งถิงมืดลึก มองท่าทางอ่อนเพลียกว่าแต่ก่อนของเธอ ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “หาเรื่องใส่ตัวเองแท้ ๆ”
ฉูซวงไม่พูดอะไร
ถ้าพูดไปเธอก็คงไม่พอใจอีก
เซิ่งถิงแตะหน้าท้องน้อยของเธอ “แปะแผ่นประคบร้อนหรือยัง?”
“แปะแล้ว”
“กินไปเท่าไหร่? ซาลาเปาไส้ปู”
ตอนมื้อเช้าพวกเขากินด้วยกัน เขาออกไปหยิบของข้างบนแค่ไม่กี่นาที เธอคงแอบกินตอนนั้น
“ลูกหนึ่ง...”
“อยากให้ฉันตุ๋นยาบำรุงให้ไหม?”
“ไม่ต้อง ตอนนี้ดีขึ้นหน่อยแล้ว ไม่ได้เป็นอะไรมาก”
เซิ่งถิงถาม “หิวหรือเปล่า?”
“นิดหน่อย”
ชายหนุ่มเปิดผ้าห่มให้เธอ “พาลงไปกินข้าวกัน”
จากนั้นฉูซวงก็ถูกอุ้มขึ้นอย่างมั่นคง
เธอโอบแผ่นหลังเขาไว้ ยังไม่ค่อยชินเท่าไร “ฉันเดินเองได้”