หลังรับประทานมื้อส่งท้ายปีเก่าเสร็จ ฉูซวงกับเซิ่งถิงก็ออกไปจุดดอกไม้ไฟข้างนอก จริง ๆ แล้วจุดในสวนหลังบ้านก็ได้ แต่พอหลานชายตัวน้อยได้ยินว่าพวกเขาจะออกไปข้างนอก ก็รีบสวมเสื้อคลุม บอกอย่างไรก็จะไปด้วยให้ได้
ตอนกำลังจะออกไป เขายังเรียกเสิ่นจิ่งอย่างกระตือรือร้นว่า “อาเล็ก ไปกันเถอะครับ เราไปจุดดอกไม้ไฟใหญ่ ๆ ด้วยกัน”
เสิ่นจิ่งเหลือบมองสามีภรรยาที่อยู่ด้านหลังหลานชายแวบหนึ่ง “ไม่ละ พวกเธอไปกันเถอะ อาเล็กจะดูรายการฉลองตรุษจีนสักหน่อย”
ฉูซวงกับเซิ่งถิงจึงพาเจ้าตัวเล็กออกไปด้วยกัน
เมื่อมาถึงลานกว้าง เซิ่งถิงก็ไปจุดดอกไม้ไฟ ส่วนอากับหลานยืนรอชมอยู่ไม่ไกลด้วยความคาดหวัง
ยามดอกไม้ไฟแต่งแต้มภาพสีสันเจิดจ้าบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ผู้ใหญ่หนึ่งคนกับเด็กอีกหนึ่งคนก็เงยหน้ามอง รอยยิ้มอ่อนโยนแต้มอยู่บนใบหน้า
พวกเขาจุดดอกไม้ไฟกันอยู่นานพอสมควร พอเสร็จแล้ว ฉูซวงก็พาหลานชายตัวน้อยไปซื้อของกระจุกกระจิกน่ารัก ๆ ที่ลานอันครึกครื้น เธอกับเด็กน้อยสวมที่คาดผมหูเขากวางเรืองแสงกันคนละอัน
หยวนหยวนเพิ่งกินข้าวเสร็จ แต่ก็ยังอดมองแผงขายแป้งห่อไข่ไม่ได้ ฉูซวงเหลือบมองชายหนุ่มข้างกาย ก่อนลูบศีรษะเจ้าตัวเล็ก “ที่รัก ให้คุณอาพาไปซื้อสิ”
หยวนหยวนแอบเหลือบมองคุณอาตัวสูงใหญ่ แล้วชะงักอย่างลังเลเล็กน้อย “อาเล็กครับ”
เซิ่งถิงก้มมองเจ้าฟักเขียวลูกน้อย ก่อนก้าวเข้าไปจับมือเขา “ไปกันเถอะ”
เมื่อมองแผ่นหลังของคนตัวใหญ่กับคนตัวเล็ก ฉูซวงก็รู้สึกว่าน่ารักจนใจละลาย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพไว้ทันที
หน้าร้านของกิน ชายหนุ่มยืนสูงสง่า ข้างกายมีเด็กน้อยน่ารักติดตามอยู่ ทั้งคู่สะดุดตาจนคนรอบข้างอดเหลือบมองไม่ได้เป็นระยะ