ผู้คนมีจำนวนมากเกินไป เกรงว่าฉูซวงจะถูกเบียดจนเจ็บ เซิ่งถิงจึงหาร้านอาหารแห่งหนึ่ง พาเธอขึ้นไปบนชั้นลอย
ร้านอาหารแห่งนี้เป็นอาคารขนาดใหญ่ใจกลางถนนวัฒนธรรมพื้นบ้าน ผู้ที่จะเข้าไปได้ต้องเป็นลูกค้าเท่านั้น การดูแลเข้มงวดกว่าที่อื่น จึงไม่เหมือนอาคารหลังอื่นที่ถูกนักท่องเที่ยวจับจองทุกชั้น
ชั้นสามด้านล่างเต็มหมดแล้ว ทั้งคู่จึงตรงขึ้นไปยังชั้นสี่ แม้ตำแหน่งจะสูงไปสักหน่อย แต่ก็ยังมองเห็นขบวนการแสดงด้านล่างได้ชัดเจน อย่างไรก็ดีกว่าต้องไปเบียดกันอยู่ข้างล่างมาก
เชิดสิงโต เชิดมังกร เดินไม้ต่อขา โยกเกี้ยวดอกไม้... ดูการแสดงเหล่านี้ซ้ำทุกปี ก็ไม่มีวันเบื่อ
ฉูซวงนั่งดูการแสดงอย่างตั้งใจ ส่วนเซิ่งถิงสั่งอาหารมาหลายอย่าง
“จะโทรหาคุณน้าสะใภ้ ให้พวกเขามาที่นี่กับเราไหมคะ?”
“ได้สิ”
พอโทรติด ทางนั้นบอกว่าหาที่ชมการแสดงดี ๆ ได้แล้ว ทั้งสองจึงดูอยู่ที่นี่กันตามลำพัง