โชคดีที่เจ้าหน้าที่ดับเพลิงมาถึงทันเวลา ทั้งสองคนจึงไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ผู้คนที่อยู่รอบข้างต่างตกใจกันไม่น้อย
เสียงจอแจดังมาจากด้านล่าง เป็นเจ้าหน้าที่ดับเพลิงกับหน่วยรักษาความสงบที่กำลังจัดการเรื่องหลังเหตุการณ์ ฉูซวงได้ยินเสียงเหล่านั้น ดวงตาที่เคยเหม่อลอยค่อย ๆ กลับมามีจุดโฟกัส
ทันทีที่ได้สติ เธอก็มองเห็นแก้วน้ำใบบนโต๊ะ จึงหยิบมันขึ้นมาแล้วเดินไปยังระเบียง สายตาสงบนิ่งทอดมองชายในเสื้อโค้ตคนนั้น
ขณะที่เธอยกแก้วขึ้น มือใหญ่ข้างหนึ่งก็จับมือเธอไว้ พร้อมกับอ้อมกอดอุ่น ๆ ที่โอบล้อมจากด้านหลัง
“ฉูซวง”
เสียงทุ้มต่ำของเซิ่งถิงดังขึ้นข้างหู
เขาหยิบแก้วออกจากมือเธอแล้วดึงร่างเธอเข้ามากอด ฝ่ามือค่อย ๆ ลูบปลอบท้ายทอย
พาเธอกลับมาที่รถแล้ว ชายหนุ่มไม่ได้รีบขับออกไปทันที เขาเปิดเพลงเบา ๆ ฟังสบาย ก่อนจะเปิดขวดน้ำส่งให้เธอ
เห็นผมเธอยุ่งเล็กน้อย จึงช่วยจัดปอยผมให้เรียบร้อย
ฉูซวงหลับตา ใช้นิ้วนวดขมับ สีหน้าสงบนิ่งเกินไป
ราวกับป่าทึบใต้แสงตะวัน ภายนอกเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ทว่าภายในกลับมืดมนและเย็นเยียบจนมองไม่เห็นปลายทาง
“มีวิธีตายตั้งมากมาย แต่เขากลับเลือกวิธีที่สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นที่สุด ทำไมต้องสิ้นเปลืองทรัพยากรของสังคมด้วย”
เพลงหนึ่งเพลงยังเล่นไม่จบ เธอก็เอ่ยประโยคนี้ออกมาเบา ๆ
เซิ่งถิงมองเธอนิ่ง แววตาลุ่มลึกยากหยั่งถึง
ฉูซวงที่เขารู้จักอ่อนโยนและใจดี ไม่เคยพูดจารุนแรงเช่นนี้มาก่อน
ภายในรถเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง หางตาของฉูซวงชื้นขึ้นเล็กน้อย ผ่านไปพักหนึ่งเธอจึงนึกได้ว่าตัวเองเพิ่งพูดอะไรออกไป
เซิ่งถิงยังอยู่ข้าง ๆ หากเธอปล่อยให้อารมณ์เป็นแบบนี้ ก็อาจส่งผลกระทบต่อเขาได้