ฉูซวงยังรู้สึกเสียดายอยู่ จึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะออกไปแต่เช้า หาบาร์ริมทะเลสักแห่ง นั่งเปิดแอร์รอชมแสงอาทิตย์ยามเย็น
หลังตื่นจากงีบกลางวัน เธอกับเซิ่งถิงก็รีบไปทะเล คราวนี้ไม่ได้ขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าคันเล็ก แต่เซิ่งถิงขับรถไป
บาร์เล็ก ๆ ริมทะเลประดับกระดิ่งลม เปิดเพลงคลอเบา ๆ ฉูซวงสั่งไวน์ผลไม้รสอ่อนหนึ่งแก้ว แล้วนั่งริมหน้าต่างมองทะเล
แดดยามบ่ายสว่างจ้าและร้อนแรง แม้จะมีแอร์เป่าให้ แถมเพิ่งตื่นจากงีบกลางวัน แต่เธอก็ยังง่วงงุนจนอยากหลับต่อ
เพลงบรรเลงเบา ๆ ในบาร์ชวนให้ง่วงยิ่งขึ้น ฉูซวงมองเส้นขอบฟ้าไกลลิบแล้วทอดถอนใจให้เซิ่งถิงฟังว่า “หันหน้าเข้าหาทะเล เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง ดอกไม้ก็ผลิบาน”
เซิ่งถิงเห็นเปลือกตาเธอเริ่มปรืออีกครั้ง จึงถามว่าอยากออกไปเดินเล่นด้วยกันไหม
ฉูซวงเหลือบมองแดดด้านนอก ก่อนส่ายหน้าเงียบ ๆ