ฉูซวงเลิกคิ้วมองเซิ่งถิง เธอจ้องเขาอยู่ตลอด รู้ว่าเขาเห็นของที่ก้นชามแล้ว «ตั้งใจเก็บหัวใจไก่ไว้ให้คุณเลยนะ ของดีเชียว»
คนพูดเฝ้ารออย่างคาดหวังให้เขากินหัวใจไก่ชิ้นนั้น
เซิ่งถิงมองเธออยู่หลายวินาที ไม่ทำให้เธอผิดหวัง เขากินของดีที่เธอว่าเข้าไปพร้อมน้ำแกง
«อร่อยไหม?»
«น้ำแกงใช้ได้»
ฉูซวงถาม «หัวใจไก่อร่อยมากใช่ไหม ไก่หนึ่งตัวมีแค่ชิ้นเดียวเองนะ»
«ก็พอได้»
เห็นสีหน้าเขายังคงเป็นปกติ ฉูซวงก็แอบขำอยู่ในใจ
ดูท่าเธอจะค้นพบอาหารอีกอย่างที่เขาไม่ชอบแล้ว
หลังเก็บชามเรียบร้อย ฉูซวงถามว่าคืนนี้เขาจะไปทำงานที่ห้องหนังสืออีกไหม เขาบอกว่าไม่ไปแล้ว
ฉูซวงกำลังดีใจ แต่เขากลับบอกว่าจะไปออกกำลังกายที่ห้องฟิตเนส แถมยังชวนเธอไปด้วย
เธอมองเวลาแล้วขยับริมฝีปาก «...สี่ทุ่มแล้วนะ»
«อืม เพิ่งสี่ทุ่มเอง ออกกำลังกายสักครึ่งชั่วโมงได้» รู้ว่าเธอพอตกกลางคืนก็ไม่อยากออกกำลังกาย เซิ่งถิงจึงพูดอย่างหนักแน่น «คุณต้องออกกำลังกาย»
สบกับดวงตาสีดำสนิทของเขา ฉูซวงก็รู้ว่าตัวเองคงขัดเขาไม่ได้
สุดท้ายเธอจึงตามเขาไปห้องฟิตเนส
เธอไม่เข้าใจจริง ๆ ทั้งวันเขายุ่งขนาดนั้น คนปกติกลับถึงบ้านก็อยากนอนพักแล้ว แต่เขากลับยังมีแรงออกกำลังกาย
คนเราช่างแตกต่างกันเหลือเกิน พลังและชีวิตชีวาของเขาดีจนน่าอิจฉา
คิดดูแล้ว เขาคงต้องมีคุณสมบัติแบบนี้ ถึงจะบริหารองค์กรใหญ่โตขนาดนั้นได้ดี
เรื่องน่าอัศจรรย์ก็คือ ทุกครั้งที่เธอจำใจตามเขามาออกกำลังกาย พอออกกำลังกายเสร็จ อารมณ์ก็จะดีขึ้นทุกที
การออกกำลังกายช่วยให้ร่างกายแข็งแรงและผ่อนคลายจิตใจได้จริง ๆ