ดุจหยกงามผ่องอำไพ

ตอนที่ 96 การช่วยเหลือ

7 นาที· 1.6K คำ

เครื่องบินใช้เวลากว่าสองชั่วโมงเดินทางถึงตี้ตู เซิ่งถิงยังไม่มีเวลากลับบ้านก็ต้องรีบไปประชุม ตอนแยกกัน เขายกมือจัดปอยผมให้ฉูซวง

“คุณกลับบ้านไปก่อนนะ ผมมีธุระต้องจัดการนิดหน่อย มื้อเย็นคงกลับไปกินด้วยไม่ได้แล้ว อย่ากังวลมากเกินไป ถ้าอยู่คนเดียวแล้วเบื่อก็ไปหาเหยาเหยากับคนอื่น ๆ ที่บ้านเก่าได้นะ”

พอได้ยินว่าเขาไม่กลับมากินมื้อเย็น ฉูซวงก็กลัวว่าเขาจะโหมงานหนักเกินไป จึงเตือนว่า “พักบ้างนะ อย่าฝืนจนป่วยล่ะ”

“ผมรู้แล้ว”

สมาคมการค้าแห่งนครหลวงเป็นองค์กรขนาดใหญ่ สมาชิกของสมาคมล้วนเป็นวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดใหญ่ที่โดดเด่นในแวดวงธุรกิจและอุตสาหกรรมต่าง ๆ เงินค่าสมาชิกที่รวบรวมได้ในแต่ละปีมีจำนวนมหาศาล ปกติแล้วเงินเหล่านี้ใช้จัดกิจกรรมแลกเปลี่ยนหลากหลายรูปแบบ เพื่อเสริมสร้างชื่อเสียงและระบบหลักประกันความน่าเชื่อถือของสมาคม

สมาคมยังทำหน้าที่เชื่อมโยงวิสาหกิจกับภาครัฐ วงการอุตสาหกรรมและพาณิชย์ ตลอดจนสมาคมการค้าต่าง ๆ เพื่อเปิดพื้นที่กว้างขวางให้เกิดการแลกเปลี่ยนและพัฒนา หากวิสาหกิจสมาชิกเผชิญความเสี่ยงหรือความยากลำบากครั้งใหญ่ในการดำเนินธุรกิจ สมาคมก็จะให้ความช่วยเหลือทั้งด้านเงินทุนและกฎหมาย

นอกจากนี้ เมื่อประเทศประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่ สมาคมยังยึดถือความรับผิดชอบต่อสังคม ด้วยการระดมวิสาหกิจสมาชิกให้เข้าร่วมงานช่วยเหลือสังคมอย่างกระตือรือร้น

โดยทั่วไป สมาคมการค้าจะบริจาคทรัพย์สินส่วนหนึ่งที่รวบรวมได้ในแต่ละปีให้แก่องค์กรการกุศล เพื่อเป็นเงินทุนสำหรับกิจกรรมสาธารณประโยชน์ บางครั้งก็มีการบริจาคสิ่งของเฉพาะอย่างให้แก่องค์กรการกุศล แต่ส่วนใหญ่จะมอบทั้งเงินทุนและสิ่งของ แล้วให้องค์กรการกุศลเป็นผู้ดำเนินกิจกรรมเพื่อสังคม

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป