“ฉูซวง” น้ำเสียงชายหนุ่มแหบพร่าเล็กน้อย มือเอื้อมไปแตะเส้นผมของเธอ “มานอนกับฉันเถอะ”
ตอนเห็นเธออยู่ริมทะเล เขาใช่ว่าจะไม่เห็นความสิ้นหวังและความเจ็บปวดในแววตาคู่นั้น
ฉูซวงฝืนยิ้มให้เขา น้ำเสียงแผ่วเบา “ขอฉันอยู่เงียบ ๆ คนเดียวสักพักได้ไหม?”
เซิ่งถิงทอดมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเล็กน้อย สุดท้ายก็กลืนคำพูดที่อยู่ในใจลงไป
ตอนนี้เธอไม่อยากพูดคุยกับใคร ปิดกั้นทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดแล้ว
หลังจากเธอเข้าห้องไป เซิ่งถิงยังได้ยินเสียงลงกลอนประตูจากด้านใน
โลกภายนอกเริ่มมีฟ้าแลบฟ้าร้อง ทุกอย่างตกอยู่ในความโกลาหล
ท้องฟ้าฉีกขาดออกด้วยแสงสีขาวเจิดจ้าท่ามกลางเสียงฟ้าร้องครืนครั่น ฟ้าแลบส่องสว่างทั่วผืนทะเลอันกว้างใหญ่ชั่วขณะ ก่อนโลกจะกลับคืนสู่ความมืดมิดลึกล้ำ ผ่านไปไม่กี่วินาที สายฟ้าก็ฟาดลงมาอีกครั้ง
หน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องชุดประธานาธิบดีอยู่สูง มองเห็นภาพฟ้าผ่าอันน่าสะพรึงกลัวได้อย่างชัดเจน