สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ฉูซวงก็รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ชายหนุ่มมีกลิ่นอายเกียจคร้านสบาย ๆ มองเธออย่างไม่รีบร้อน
“ทำไม? นึกไม่ออกหรือ?”
แววตาของฉูซวงไหววูบ มือทั้งสองที่วางอยู่บนอ่างล้างหน้ากำขอบอ่างแน่น เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนแสร้งทำเป็นสบาย ๆ “ไม่ได้จะอาบน้ำหรือคะ? เดี๋ยวจะดึกเกินไป...”
“อย่าเปลี่ยนเรื่อง” เซิ่งถิงเอ่ยเสียงเรียบ
“งั้นฉันเรียกคุณว่าเซิ่งถิงเหมือนเดิมดีกว่า”
เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มไม่ได้ยินคำตอบที่อยากฟัง จึงไม่พอใจนัก
เขาใช้สองมือยันอ่างข้างตัวเธอ โน้มกายเข้ามาสบตาเธอใกล้ ๆ อย่างช้า ๆ “อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่อง ฉูซวง”
เขานี่ช่างตื๊อไม่เลิกจริง ๆ
ฉูซวงรวบรวมความกล้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เอ่ย “ที่...ที่รัก...”
เซิ่งถิงเลิกคิ้ว รอฟังเธอพูดต่อ
คำถัดไปแทบจะหลุดออกมาแล้ว แต่ใบหน้าขาวผ่องของเธอกลับขึ้นสีแดงระเรื่อ
เมื่อมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ฉูซวงเม้มริมฝีปาก ก่อนเอ่ยสองคำออกมา “...เบบี๋”
ที่รัก เบบี๋
เซิ่งถิงจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง คำเรียกนั้นทำเอาเขาตั้งตัวไม่ทัน
“ที่รักเบบี๋?”
เสียงทุ้มต่ำของเขาเจือทั้งความขบขันและความจนใจ
“ผมแก่หรือ?”
ฉูซวงส่ายหน้า ตอบอย่างจริงจัง “ไม่แก่ค่ะ”
เซิ่งถิงก้มมองเธอ พลางเอ่ยทีละคำ “เรียกแบบเมื่อกี้อีกทีสิ”
ฉูซวงชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วลองเรียก “เบบี๋?”
ชายหนุ่มนิ่งไปหลายวินาที คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย ทว่าสีหน้ากลับอ่อนโยนปนยินดี มุมปากมีรอยยิ้มที่บอกไม่ถูก ดวงตาก็เจือแววหยอกเย้า...สีหน้าโดยรวมช่างซับซ้อนเหลือเกิน