ในบรรดานักศึกษาที่มาหาเขา มีทั้งคนที่ประหม่าเสียจนไม่กล้าเอ่ยปาก บางคนก็พรั่งพรูเรื่องราวออกมาตั้งแต่แรก บางคนกลั้นอารมณ์ไม่อยู่จนร้องไห้โฮ อีกหลายคนมองเขาเป็นผู้ช่วยชีวิต หวังให้เห็นผลทันตา
แต่เธอไม่เหมือนคนอื่น ๆ แม้จะมองเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร ก็ไม่เหมือนคนที่มีปัญหาทางจิตใจเลยสักนิด
ประโยคแรกที่เธอพูดกับเขาคือ “ฉันขอนั่งอาบแดดที่นี่สักพักได้ไหมคะ”
วันนั้นเธอเพียงนั่งเงียบ ๆ อาบแดดอยู่บนโซฟาข้างหน้าต่างด้านหลังห้องให้คำปรึกษาตลอดบ่าย
ในห้องให้คำปรึกษามักมีลูกอมหลากชนิดวางไว้เสมอ ก่อนกลับเธอยิ้มแล้วบอกเขาว่า “ลูกอมที่นี่หวานมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ”
หลังจากนั้น ทุกวันศุกร์เธอจะแวะมานั่งสักพัก พอมาติดต่อกันครบสี่ครั้ง คงเพราะคิดว่าเขาเป็นหมอที่ไว้ใจได้ เธอถึงเริ่มคุยกับเขา
แม้เซิ่งถิงจะอยู่ที่ตี้ตู แต่ก็มักสอบถามอันจิงอวี๋เรื่องห้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาอยู่เสมอ
อันจิงอวี๋เคยเล่าให้เขาฟังถึงเด็กสาวคนหนึ่ง เซิ่งถิงจึงขอให้ช่วยดูแลเธอให้มากหน่อย ทั้งยังกำชับให้เตรียมลูกอมกับขนมหวานไว้ในห้องให้คำปรึกษาเสมอ
ตอนนั้นอันจิงอวี๋ก็เดาออกแล้วว่าเซิ่งถิงรู้จักฉูซวง