เสิ่นจินเหยียนไม่ได้กินเหมือนกัน เขาเพียงนั่งตัวตรงมองเธอ แววตาสงบนิ่งลุ่มลึก แม้ในความมืดของราตรี เซิ่งเหยาก็ยังสัมผัสได้
จังหวะเคี้ยวของเธอช้าลงเล็กน้อย “มองอะไร…”
“กำลังสัมผัสความรู้สึก”
ชายหนุ่มหลุบตาลง น้ำเสียงเนิบช้า “สัมผัสว่าคุณแตกต่างจากคนอื่นตรงไหน”
เซิ่งเหยาชะงักไป
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดต่อ “ก็แตกต่างอยู่จริง ๆ”
เซิ่งเหยารอไม่ไหวเสียก่อน จึงสบตาเขา “แตกต่างตรงไหนเหรอ?”
“เวลาอยู่กับคุณ ผมมีความอดทนมาก ไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องได้หรือเสีย”
หน้าตาของเซิ่งเหยามีความโดดเด่นสะดุดตา สวยอย่างเจิดจ้าไม่ปิดบัง เช่นเดียวกับตัวเธอที่มักเป็นคนแรกที่ผู้คนมองเห็นท่ามกลางฝูงชน ทว่าในแสงจันทร์ยามดึก ความงามของเธอกลับไม่เจิดจ้าเหมือนยามกลางวัน เมื่อนั่งเผชิญหน้ากันอย่างสงบเช่นนี้ เธอให้ความรู้สึกอ่อนโยนและสงบนิ่ง