ฉูซวงเม้มริมฝีปาก เสื้อผ้าของเธอยับยุ่ง ลมหายใจหอบกระชั้น ทว่าเซิ่งถิงกลับยังคงเนี้ยบเรียบร้อย สุขุมสง่างามราวกับสายลมหลังฝน
ทั้งที่คนเรียกร้องคือเขาแท้ ๆ แต่ทุกครั้งกลับทำให้เธอตกอยู่ในสภาพน่าอับอาย ส่วนตัวเองก็ยังคงวางท่าราวกับเซียนผู้หลุดพ้น
อย่างตอนนี้ ยังมีหน้ามาพูดจาสวยหรูว่าไม่บังคับเธออีก
สรุปแล้วตั้งแต่ต้นจนจบ คนที่ยังสง่างามอยู่เสมอก็คือเขา
ปากบอกว่าไม่บังคับเธอ แม้จะไม่ได้ทำอะไรเกินเลย แต่ก็ยังจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฉูซวงหอบหายใจเฮือกใหญ่ หางตาแดงเรื่อ ก่อนถามเขาว่า “คุณจูบพอหรือยัง?”
เซิ่งถิงลูบปอยผมข้างลำคอของเธอ แล้วจูบลงบนติ่งหู น้ำเสียงแหบพร่า “ยังไม่พอ”
ฉูซวงรู้สึกราวกับถูกกลิ้งอยู่ในลังนึ่ง ทั้งร้อนทั้งรุ่มรุ่ม
แต่เขากลับไม่ยอมทำให้จบ ๆ ได้แต่ทรมานกันและกันเช่นนี้
อดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก ทว่าเมื่ออารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมา ฉูซวงก็กัดลงบนไหล่เขาเต็มแรง