หลังผ่านค่ำคืนแสนเร่าร้อน ฉูซวงแทบลืมตาไม่ขึ้นตอนตื่นในยามเช้า
เซิ่งถิงมองท่าทางงัวเงียของเธออย่างหยอกเย้า มือคันยุบยิบจนอดบีบแก้มนุ่มเด้งของเธอเบา ๆ ไม่ได้
“ตื่นไปทำงานได้แล้ว”
ฉูซวงถอนหายใจหนัก ๆ น้ำเสียงแหบพร่า “ขอนอนต่ออีกหน่อยนะ”
“เมื่อ 10 นาทีก่อนคุณก็พูดแบบนี้”
สายตาของเซิ่งถิงไล้ผ่านเนินอกงดงามใต้ไหปลาร้าของเธอ หางตายกขึ้นเล็กน้อย “ให้ผมช่วยลางานให้ไหม?”
เธอพลิกตัวหนีมือที่หยอกล้อ เส้นผมหนานุ่มปกคลุมใบหน้า ก่อนตอบอู้อี้ “ไม่ล่ะ งานยุ่งจนปลีกตัวไม่ได้ ขออีกสองนาทีก็ลุกแล้ว”
ใต้ผ้าห่ม ทั้งคู่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว พอเธอพลิกตัว แผ่นหลังเนียนเกลี้ยงที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำก็ปรากฏต่อสายตาอย่างชัดเจน
เซิ่งถิงชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่รู้เลยว่าทิ้งรอยไว้มากมายขนาดนี้ ทั้งที่อุตส่าห์ยั้งมือแล้วแท้ ๆ
เธอบอบบางถึงเพียงนี้ ผิวถึงได้ขึ้นรอยง่ายนัก
เขาจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ภาพทุกอย่างเมื่อคืนยังแจ่มชัดในความทรงจำ ลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับวูบ เขาสูดหายใจลึก ๆ ช้า ๆ อยู่หลายครั้งกว่าจะข่มความปรารถนาที่ปะทุขึ้นมาได้
เขาลุกไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ พอกลับมา คนบนเตียงก็ยังหลับอยู่