งานเลี้ยงวันเกิดเลิกรากันก็ดึกมากแล้ว ทุกคนต่างดื่มสุรากันมา หอหลิ่งชุ่ยจึงจัดเตรียมห้องพักไว้ให้ ประกอบกับเว่ยอี้เจ๋อรั้งทุกคนไว้อย่างแข็งขัน ทุกคนเลยพักค้างคืนที่นี่กันหมด
บอกว่าเลิกงานเลี้ยงแล้วก็จริง แต่ที่จริงแค่แขกเหรื่อกลับไป ส่วนกลุ่มของพวกเขายังไม่ได้แยกย้ายกัน
พวกผู้ชายจะไปเล่นบิลเลียด ส่วนฉูซวงกับเซิ่งเหยารู้สึกเหนื่อยกันอยู่บ้าง จึงตั้งใจจะไปพักผ่อนที่ห้อง
เดิมทีเซิ่งถิงจะไปเป็นเพื่อนเธอ แต่ฉูซวงเอ่ยห้ามไว้
“อยากเล่นก็ไปเล่นกับพวกเขาสักพักเถอะ ฉันกับเหยาเหยาไปกันเองได้ คุณจะเอาแต่เกาะติดฉันตลอดก็ไม่ได้นะ”
พวกพี่น้องได้ยินเธอพูดเช่นนั้นก็พากันหยอกเซิ่งถิง “พี่สะใภ้บอกแล้วว่าไปเล่นได้ ไปกันเถอะ”
เซิ่งเหยามองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ เพิ่งไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน คุณอาสะใภ้ก็กลับมาเป็นฝ่ายคุมอาเล็กแล้วหรือ?
ครั้งก่อนทั้งคู่เคยงอนกันเล็กน้อย คุณอาสะใภ้ย้ายไปอยู่คอนโดเล็ก ๆ ของตัวเองและเมินอาเล็กอยู่สองสามวัน ตอนนั้นเธอยังช่วยออกความคิดให้อยู่เลย
คุณอาสะใภ้ลงมือทำตามแผนอย่างเด็ดขาดจริง ๆ นับเป็นแบบอย่างของพวกเรา แถมยังรู้จักต่อยอดความคิดด้วย
พวกผู้ชายไปห้องบิลเลียด ส่วนพนักงานกะกลางคืนก็พาฉูซวงกับเซิ่งเหยาไปที่ห้องพัก
คืนนี้พระจันทร์กลมโต ท้องฟ้าไร้เมฆแม้แต่ก้อนเดียว แสงจันทร์สาดอาบลงมา แม้แต่ทางเดินเล็ก ๆ ที่ไม่มีไฟถนนก็ยังมองเห็นได้ชัด