ฟ่านคุนเปิดลูกแก้วแสงสีน้ำเงิน: น้ำสะอาดหนึ่งเหยือกดินเผา ดื่มได้โดยตรง
อัปขั้นแล้วไม่ใช่เหรอ นี่มันลูกแก้วแสงสีน้ำเงินนะ กลับให้แค่.....เหยือกน้ำเนี่ยนะ! ฟ่านคุนหัวเสียจนแทบจะปาเหยือกทิ้งลงลำธารตรงหน้า
ช่างเถอะ มันรังแกกันเกินไปแล้ว!
ใจเย็น ใจเย็น..... ฟ่านคุนสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมออกมา จากนั้นเก็บเหยือกเข้าพื้นที่จัดเก็บ ปลอบใจตัวเองว่า: น้ำสะอาด ใช้ได้โดยตรง แค่นี้ก็ดีมากแล้ว ไหนจะในถ้ำก็ไม่มีกองไฟ ต้มน้ำกินก็ไม่ได้
กองไฟ...... จู่ ๆ ฟ่านคุนก็นึกถึงสองสิ่งเริ่มต้นมาตรฐานของการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก: ขวานกับกองไฟ แต่ตัวเองกลับไม่มีสักอย่าง!
เวรกรรมชัด ๆ ~~~~
........
ตอนที่ฟ่านคุนกำลังจะนั่งพักผ่อนคลายอารมณ์ จู่ ๆ ก็มีแสงสีแดงริบหรี่จุดหนึ่งดึงดูดความสนใจของเขา
แสงสีแดงนั้นมาจากโพรงในต้นไม้ใหญ่ ฟ่านคุนรีบวิ่งเข้าไปทันทีด้วยความตื่นเต้น
พอเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็เห็นเป็นลูกแก้วแสงสีแดง! แถมยังสลักรูปดาวหนึ่งดวงไว้บนนั้นด้วย ลูกแก้วแสงสีแดงระดับหนึ่งดาว!
คราวนี้ต้องพุ่งทะยานแน่!!
สีขาวให้นี่คือลูกท้อ หายากจะแย่กว่าจะได้สีน้ำเงินมาก็ให้แค่น้ำเหยือกเดียว สีแดงแล้ว ฉันไม่เชื่อว่าจะเป็นขยะอีก
หัวใจเต้นแรง มือสั่นเทา ฟ่านคุนเปิดลูกแก้วแสง:
[เลือดแก่นเผ่าหมาไฮยีนาหนึ่งส่วน]
หมาไฮยีนา?? ไอ้พี่รองไฮยีนา? ไอ้ตัวที่ชอบแหกตูดสัตว์ในทุ่งหญ้านั่นนะ.......
ให้ตายเถอะ ถึงแกจะไม่ให้เลือดแก่นเผ่าหมีทองคำคำรามมา แต่แกน่าจะให้เลือดแก่นเผ่าหมีขาวฉันสักส่วนสิ จะได้ดูดซับแล้วต่อยหินแตกเป็นก้อน ๆ!
เวรกรรมชัด ๆ เลย...... ฟ่านคุนส่ายหัวอย่างหน่ายใจ ทันทีที่เก็บเลือดแก่นเข้าพื้นที่ จอแสดงผลขนาดเล็กบนข้อมือก็ส่งเสียงดัง: