คราวที่แล้วเฉินสวินคุยกับพวกเขา ระเบิดเงินไปห้าหมื่น
มาอีกแล้วเหรอ?
เฉินอ้ายกั๋ววางรองเท้าลงบนพื้น พูดประชดประชัน: "รองเท้าคู่นี้น่าจะกัดเท้านายหน่อยนะ?"
"ผ้าพันคอเป็นของแบรนด์ดัง ปลอมแน่นอน" เหลียงลี่เซียงเริ่มจับผิดไปเรื่อย
เฉินสวินยิ้ม: "ของแท้แน่นอน ลงทุนไปหนักมาก"
"โอ้~"
เหลียงลี่เซียงหัวใจเต้นเร็วขึ้น: "จะเอาเงินไปทำไม? กับผู้หญิงคนนั้นตอนนี้เป็นยังไงบ้าง เมื่อไหร่จะพากลับมาหาพ่อแม่ ตัวก็โตขนาดนี้แล้ว..."
"แม่ ผมเพิ่ง 24 กำลังเป็นวัยที่ต้องสู้ ขอสร้างตัวก่อนแล้วค่อยมีครอบครัว ผู้หญิงดีๆ คนไหนจะยอมมาลำบากกับผมล่ะ?"
หลิวเมิ่งเหยา ตอนนี้เป็นแค่อดีตไปแล้ว
เฉินสวินพูดเล่น: "ยิ่งกว่านั้น แค่หลิวเมิ่งเหยาคนเดียวมันจะพอเหรอ"
"ไอ้ลูกเวร นี่พูดเรื่องบ้าๆ อะไรเนี่ย?" เหลียงลี่เซียงหยิบไม้ตีแมลงวัน เตรียมจะปัดเฉินสวินให้ตายเหมือนแมลงวัน
เฉินอ้ายกั๋ว: "พอแล้วๆ เขาล้อเล่นไม่ได้ยินเหรอ?"
หา?
ล้อเล่น?
ฉันเหรอ?
เฉินสวินรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองก็อาจจะทำได้จริงๆ
ผู้หญิงเลือกผู้ชายที่ดีกว่า ทำไมเขาจะเลือกผู้หญิงหลายคนไม่ได้ล่ะ?
เหลียงลี่เซียงชี้หน้าเขา: "ต่อไปห้ามพูดแบบนี้อีก"
"รู้แล้ว แม่"
เฉินสวินยิ้มแห้งๆ
เฉินอ้ายกั๋วยกถ้วยชาของตัวเองขึ้น จิบชา: "บอกมา ต้องการเท่าไหร่?"
"หนึ่งแสน"
"ป๊า...!?"
ชาที่ตั้งใจจะกลืนลงไปเพื่อกลบความตกใจ พ่อเฒ่าถุยออกมาทันที ขนหัวลุก: "นายบอกว่าเท่าไหร่นะ?"
"ไม่มีหนึ่งแสน แปดหมื่นก็ได้"
เฉินสวินต่อรองลงมา
"นายคิดว่าฉันเป็นอะไร ธนาคารรึไง?" เฉินอ้ายกั๋วยิ้มไม่ออกเลย
เฉินสวินพูดเล่น ครอบครัวก็เป็นครอบครัวธรรมดา: "พ่อก็ถือว่าเป็นรุ่นแรกที่รวยไม่ใช่เหรอ?"
"ฉันรวยที่ไหน..." พ่อเฒ่ามองเหลียงลี่เซียง: "ไอ้หนูนี่เป็นหนี้บุญคุณที่ต้องใช้หนี้ตลอดชีวิต..."
เหลียงลี่เซียงนั่งลง พูดอย่างจริงจัง: "จะเอาเงินมากมายขนาดนั้นไปทำไม?"
โอ้โห?
พวกพ่อแม่มีจริงเหรอ?
เฉินสวินคิดในใจ ครอบครัวรวยขนาดนี้เลยเหรอ?
เฉินสวินพูดตรงๆ ชัดเจน: "ผมอยากเริ่มธุรกิจ"
"งั้นก็ยิ่งไม่มีอีกแหละ นายก็หางานมั่นคงๆ ทำเถอะ ฉันกับแม่ไม่มีความต้องการอะไรกับนาย..."
พ่อเฒ่ารู้ว่าการเริ่มธุรกิจไม่ใช่ใครก็ทำได้ เฉินสวินแบบที่ไม่เคยโดนสังคมเล่นงานจะไม่มีทางเข้าใจ
เฉินสวิน: "ผมเลิกกับหลิวเมิ่งเหยาแล้ว"
เหลียงลี่เซียง: "?"
เฉินอ้ายกั๋ว: "?"
เฉินสวิน: "เธอสอบติดราชการแล้ว เป็นฝ่ายบอกเลิกกับผม เพราะผมไม่มีความสามารถ ไม่มีเงิน ให้อนาคตเธอไม่ได้..."
เหลียงลี่เซียง: "เป็นไปได้ยังไง ก่อนหน้านี้คุยกันดีๆ ไม่ใช่เหรอ..."
เฉินอ้ายกั๋ววางถ้วยชาลง โกรธนิดหน่อย
"ยุคของเรา พ่อแม่แนะนำให้รู้จักกันก็อยู่ด้วยกันแล้ว ยุคนี้ไม่เรียบง่ายขนาดนั้น ผู้หญิงที่มีความคิดเจ้าเล่ห์มีเยอะแยะ..."
"พ่อ พ่อทันสมัยจัง"
"พ่อก็ไม่ได้ดูคลิปสั้นมาเปล่าๆ แต่การที่นายจะเอาเงินมากขนาดนั้น ครอบครัวเรามันไม่มีจริงๆ..."
เขากับเหลียงลี่เซียงเก็บเงินมาหลายปี รวมสองครอบครัว เก็บไว้ให้เฉินสวินใช้แต่งงาน และดาวน์บ้าน
เฉินสวินยังเด็ก ไม่รู้ว่าอนาคตมีที่ต้องใช้เงินอีกเยอะแค่ไหน
หนุ่มสาวก็ไม่มีความคิดเรื่องการเก็บเงิน มีเงินก็ใช้หมด
เขากับเหลียงลี่เซียงไม่เก็บไว้ ถ้าเงินแต่งงานไม่ออกก็ขายหน้าสุดๆ
เฉินสวินพูดต่อแบบไม่ยอมแพ้: "ช่วยหน่อยเถอะ สักหนึ่งหมื่นสองหมื่นก็คือความรัก ผมขับรถเองก็เก็บได้บ้าง พอผมรวยแล้วจะกลับมาดูแลพ่อแม่เอง"
"กินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวจะเย็น"
ตอนนี้ ทั้งสองคนเข้าใจจิตใจของเฉินสวินแล้ว
ถูกแฟนเก่าทำร้ายศักดิ์ศรี อยากเริ่มธุรกิจเพื่อพิสูจน์ตัวเอง
"คืนนี้ยังไปขับรถรับจ้างอีกไหม?"
เฉินสวินทำเป็นน่าสงสารต่อไป: "แฟนหนีไปแล้ว เหนื่อยใจ จะไปเดินเล่นสักหน่อย เดี๋ยวกลับมาเล่นเกม ถ้าผมไม่ลองสักตั้ง ชาตินี้คงจบแค่นี้แหละ"
ที่ลูกชายทำเป็นน่าสงสาร เหลียงลี่เซียงก็รู้สึกไม่ดีในใจ
หลังอาหารเย็น เฉินสวินอาบน้ำแล้วออกไปเดินเล่น
หลังจากวอร์มอัพ เขาเตรียมตัวสำหรับสองกิโลเมตร
ตอนแรก เลือดเดือด...
แปดร้อยเมตร เหนื่อยนิดหน่อย แต่อนาคตยังไปได้...
หนึ่งพันห้าร้อยเมตร ให้ตายเถอะ ปอดแทบจะระเบิด...
หนึ่งพันเจ็ดร้อยเมตร ไม่ไหวแล้ว จะตายแล้ว...
พูดไม่ออก
สาบานเลย
สู้กับแกสุดชีวิต!
เฉินสวินรู้ว่าตัวเองค่อนข้างอ่อนแอ เกี่ยวข้องกับการที่นั่งแต่หน้าคอมพิวเตอร์เล่นเกมโดยไม่ออกกำลังกายมาหลายปี อ่อนแอสิ้นดี
วิ่งครบสองกิโลเมตร เขายืนเงยหน้าอยู่ตรงนั้น เหมือนปลาที่ถูกโยนขึ้นฝั่ง สูดอากาศบริสุทธิ์อย่างบ้าคลั่ง
บวกกับอากาศที่ร้อนอบอ้าว เหงื่อท่วมตัว ผมหน้าม้าแนบติดหน้าผาก รู้สึกมึนหัวไปหมด หายใจหอบหนักๆ ลมเป่าจนริมฝีปากสั่น
[แจ้งเตือน: คุณได้ทำตามวินัยขั้นแรก เอาชนะตัวเองในอดีต ได้รับค่าพรสวรรค์อิสระ 0.1...]
"ร่างกาย เพิ่มร่างกายให้ฉัน!"
ร่างกาย+0.1↑...
"ไอ้ระบบ ให้ค่าคุณสมบัติเพิ่มหน่อยไม่ได้เหรอ? อย่าขี้เหนียวสิ..."
เฉินสวินรู้สึกว่าการเป็นขอทานไม่ใช่เรื่องน่าอาย: "ฉันอยากได้ร่างแห้งหยวนโบราณ!"
พลังลึกลับบางอย่างพุ่งออกมาจากกระดูกสันหลัง ความเย็นสบายไหลไปทั่วร่างกาย เหมือนพนักงานที่เหนื่อยมาทั้งวัน ได้นอนแช่อ่างน้ำร้อนทันที
เหมือนปลดโซ่ตรวนออกได้ ทั้งตัวเบาสบาย
"ฮืดๆๆ..."
[แจ้งเตือน: เจ้าของร่างสามารถใช้ 'ชีวิตอิสระ' ปลดล็อกความสำเร็จเพิ่มเติม ทำการก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองให้สำเร็จเพื่อรับการพัฒนา...]
"สุดยอด!"
หลังจากสัมผัสความโหดของค่าคุณสมบัติแล้ว เฉินสวินยิ่งคลั่งไคล้มากขึ้น
อะไรผู้หญิงไม่ผู้หญิง
ตอนนี้เขาอยากได้แค่เงินกับค่าคุณสมบัติ
ตอนนี้มีข้อความเข้าที่โทรศัพท์ แบตเตอรี่เต็มแล้ว
ขับรถกลับไปจอดแถวๆ ชุมชน เขาเริ่มโพสต์งานบนแอป
กลับถึงบ้าน เฉินอ้ายกั๋วกับเหลียงลี่เซียงนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา
เห็นเฉินสวินกลับมา เหลียงลี่เซียงหยิบสมุดบัญชีเงินฝากวางบนโต๊ะ: "อย่าบอกว่าพ่อกับแม่ไม่สนับสนุนนายนะ สมุดบัญชีมีหนึ่งหมื่น เขียนชื่อนายไว้ เอาไปถอนที่ธนาคารได้เลย..."
"พ่อ แม่ รักพ่อแม่ที่สุด"
เฉินสวินไม่มีความรู้สึกตื่นเต้นกับเงินที่ได้ มีแต่ความรู้สึกถึงความรักและการเสียสละของพ่อแม่ที่มีต่อลูก
หลายปีมานี้ แม้แต่ผมที่ขมับของพ่อแม่เริ่มมีหงอก เขาก็ไม่เคยสังเกต
ชั่วขณะนี้ จิตใจของเฉินสวินเปลี่ยนไปอีกครั้ง
พ่อแม่แก่แล้ว เขาควรจะรับผิดชอบดูแลครอบครัวนี้แล้ว
"อ้อ อีกไม่กี่วันลูกสาวของน้าเล็กจะมาพักที่บ้านสักเดือนนึง..."
"มาพักที่นี่เหรอ?"
"อือ น้าเล็กต้องไปทำงาน ปล่อยให้เธออยู่บ้านคนเดียวไม่สบายใจ ไม่มีเวลาดูแลเธอ..."
เหลียงลี่เซียง: "แม่หมายความว่า ถ้านายว่าง ก็พาเธอออกไปเที่ยวหน่อย ซื้อของให้หน่อย บ้านน้าเล็กจน แล้วแม่ก็หย่ากับพ่อ เด็กน่าสงสาร"
"รู้แล้ว"
เฉินสวินไม่มีประสบการณ์ดูแลเด็กสาว แต่ในเมืองมีที่เที่ยวเยอะแยะ
ตอนกลางคืน นัดกับพวกจางเย่ไปเล่น PUBG
"ให้ตายเถอะ วิชาขยายกาย?"
"ใช้โปรแกรมโกงเหรอ ไอ้สัส..."
"พี่ๆ ผิดแล้วๆ อย่ายิงฉันเลย เพื่อนฉันอยู่ในบ้าน..."
"จางเย่ ช่วยด้วยช่วยด้วย เร็วๆ ช่วยได้..."
เล่นเป็นตัวตลกทั้งคืนในเกม เช้าวันรุ่งขึ้นเฉินสวินยังต้องไปส่งลูกค้าที่เมืองซู
ออเดอร์นี้ 170 บาท
ออเดอร์เสร็จ เขาได้เงินอีก 17,000 บาท
[แจ้งเตือน: การมีวินัยทำให้คุณเก่งขึ้น ก้าวข้ามขีดจำกัด วิ่งระยะสั้น 3 กิโลเมตร ได้รับค่าพรสวรรค์อิสระ 0.1...]
เพื่อค่าพรสวรรค์อิสระ เฉินสวินกัดฟันออกไปอีกครั้ง
ร่างกายได้เพิ่ม 0.1 ผลไม่ค่อยชัดเจน
ตอนสองกิโลเมตร ดีกว่าวานนี้แค่นิดเดียว
กิโลเมตรสุดท้าย ถึงเวลาต้องทุ่มสุดตัวอีกครั้ง
เมื่อลากร่างกายที่แทบจะพังทลาย วิ่งครบร้อยเมตรสุดท้ายในวินาทีนั้น...
เฉินสวินรู้สึกแค่คอแห้งผากร้อนผ่าว ตาที่มองรอบข้างเห็นภาพซ้อน
[คุณได้ก้าวข้ามขีดจำกัดตัวเองอีกครั้ง ได้รับค่าพรสวรรค์อิสระ 0.1...]
"ร่างกาย!"
ร่างกาย+0.1↑...
เหมือนกินยาดับพิษร้อน นั่งอยู่กับที่สิบนาทีกว่าจะฟื้น
ที่กระดูกสันหลังมีความเย็นไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง เสริมสร้างร่างกายที่อ่อนแอของเขาอย่างเงียบๆ
วันนี้เขาฉลาดขึ้น ก่อนออกมาไม่ได้อาบน้ำ
พอเหงื่อท่วมตัวกลับถึงบ้าน เขาเห็นเด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ห้องรับแขก ผมเปียสองข้าง ใบหน้าจิ้มลิ้ม ท่าทางเก้ๆ กังๆ
"มาแล้วเหรอ"
"พี่เฉินสวิน..." เฉินเนี่ยนซิวยืนขึ้นอย่างประหม่า นิ้วมือไขว้กัน
ลูกสาวของน้าเล็ก นามสกุลเฉินเพราะรุ่นญาติเลยเรียกว่าน้าเล็ก ระบบญาติในชนบทซับซ้อนมาก คนเมืองไม่มีทางเข้าใจ
เด็กบางคนเพิ่งเกิด
แกอาจต้องเรียกเขาว่าลุง!!!
เฉินเนี่ยนซิวรุ่นสูง เธอเรียกเหลียงลี่เซียงว่าพี่สาว แปลกสุดๆ