เฉินสวินอาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่สะอาด
ช่วงนี้ผมของเขาก็ยาวขึ้นมาพอสมควร
ผลักประตูออกไป เจ้าหนูน้อยยังนั่งอยู่บนโซฟา มือเล็ก ๆ ถือถั่วเม็ดเล็ก ๆ นั่งดูแม่สื่อจิ้งจอกเฒ่าอย่างเพลิดเพลิน…
“ไปกันเถอะ พี่พาไปเดินเล่นนอกบ้าน”
“หนูอยากดูให้จบก่อน เดี๋ยวของวันนี้จะตก…”
เฉินสวินนิ่งคิดสองวินาที: “กลับมาเปิดคอมฯ ให้ดู จะดูตอนไหนก็ได้”
“จริงเหรอ?”
เฉินเนี่ยนซิวกำมือแน่น มองเขาอย่างคาดหวัง ราวกับกำลังบอกว่าห้ามหลอกหนูนะ
“อืม…”
เฉินเนี่ยนซิวถึงได้เดินตามหลังเฉินสวินลงไปชั้นล่างอย่างเอา ๆ : “พี่เฉินสวิน พวกเราไม่ขึ้นลิฟต์เหรอ?”
“ลิฟต์แก่แล้ว ช่วงก่อนเพิ่งมีปัญหา พี่ไม่อยากขึ้น…”
ออกจากหมู่บ้านมา ใกล้ ๆ มีถนนขายของกินเล่น
เฉินสวินมองเฉินเนี่ยนซิว แล้วถึงรู้สึกว่าเสื้อผ้าที่เธอใส่ดูคุ้นตา และใส่กับเธอแล้วหลวมไปหน่อย
นี่มันไม่ใช่เสื้อผ้าที่เขาเคยใส่มาก่อนเหรอ?
เฉินสวินถอนหายใจ เขารู้ว่าบ้านเฉินเนี่ยนซิวจน แต่ไม่คิดว่าชีวิตจะลำบากขนาดนี้ ได้ยินว่าบ้านยังเป็นบ้านชั้นเดียวเล็ก ๆ
“มีที่อยากไปไหม?”
“เมฆา เพื่อนหนูบอกว่าสนุกมาก…” เฉินเนี่ยนซิวสายตาเลื่อนลอย
“ตอนเย็นเขาปิดสวนแล้ว ไว้โอกาสหน้าค่อยไป ถ้าอยากเล่นน้ำจริง ๆ ล่ะก็ มีที่หนึ่ง…” เฉินสวินครุ่นคิด: “อ้อ เธอมีชุดว่ายน้ำไหม?”
เฉินเนี่ยนซิวส่ายหน้า
“งั้นไป ซื้อที่โรงยิมตรงนั้นเลย เคยไปสระว่ายน้ำไหม?”
“ไม่เคย…”
เฉินเนี่ยนซิวตอบ แต่แววตาของเธอบอกคำตอบแล้ว เธออยากไปดูมาก
เฉินสวินยิ้ม เด็ก ๆ ดูเข้าใจง่ายจริง ๆ : “งั้นไปสระว่ายน้ำเลย”
“ดี…”
สระว่ายน้ำตอนกลางคืน มีเด็กเยอะมาก
เฉินสวินซื้อแว่นตา ชุดว่ายน้ำ และอุปกรณ์ครบชุดให้เฉินเนี่ยนซิว ให้เธอเปลี่ยนเสร็จแล้วไปเล่นในโซนน้ำตื้น
เฉินสวินก็ซื้อชุดหนึ่ง แล้วลงน้ำ
ปล่อยให้เฉินเนี่ยนซิวอยู่คนเดียวในน้ำ เขาก็ไม่วางใจ เธอเท้าไม่ถึงพื้น
[ชีวิตคุณควรจะหลากหลาย การเรียนรู้ทักษะการว่ายน้ำ รางวัลค่าคุณสมบัติอิสระ 0.1…]
หืม?
เฉินสวินแปลกใจเล็กน้อย ระบบทำงานแล้วเหรอ?
“พี่หาครูให้…”
เฉินสวินบอกว่าหาครูให้เฉินเนี่ยนซิว แต่จริง ๆ แล้วตัวเขาเองก็ต้องการเหมือนกัน
แปดสิบบาทต่อคาบ หนึ่งคาบหนึ่งชั่วโมง
ครูสาวหน้าตาไม่สวยเท่าไหร่ ผิวขาว ใส่บิกินี่ รูปร่างไม่มีอะไร
ทำให้เฉินสวินตั้งใจเรียนได้เต็มที่ ถามคำถามง่าย ๆ สองสามข้อ แล้วยกให้เฉินเนี่ยนซิวเรียนต่อ
ส่วนตัวเองก็ว่ายน้ำท่ากบในสระ ตามที่ครูสอนเมื่อกี้ มือกดลงเพื่อทำให้ตัวลอยขึ้นบนน้ำ เงยหน้ายืดอก หายใจบนผิวน้ำได้…
ครั้งแรก ล้มเหลว เกือบสำลักน้ำ…
ครั้งที่สอง ล้มเหลว เกือบสำลักน้ำ เขาใช้เท้าแตะพื้นสระเบา ๆ ตัวก็ลอยขึ้นมา…
การเรียนแบบนี้ ทำซ้ำไปซ้ำมา
ทั้งสนุกและมีความหวัง
“นี่คือชีวิตที่ฉันต้องการ ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน ไม่ต้องแบกรับค่าใช้จ่ายเพื่อคนบางคน อยากทำอะไรก็ทำ…”
ยี่สิบนาที
หรืออาจจะครึ่งชั่วโมง
ในที่สุด เมื่อแขนของเขารู้สึกเมื่อยล้า เขาก็สามารถลอยบนผิวน้ำได้ มือใช้แรงดันน้ำดันตัวเองให้ลอยขึ้น หายใจบนผิวน้ำ
[แจ้งเตือน: คุณเชี่ยวชาญทักษะการว่ายน้ำเบื้องต้น รางวัลค่าคุณสมบัติอิสระ 0.1…]
‘ที่แท้ค่าคุณสมบัติอิสระก็ได้มาแบบนี้เหรอ?’
เฉินสวินประหลาดใจมาก ต้องใช้เวลาตัวเองขยันสะสมสินะ
ทางอ้อมให้ตัวเองได้สัมผัสกับหลาย ๆ ด้านมากขึ้นงั้นเหรอ?
แต่ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงได้ค่าคุณสมบัติ 0.1 ก็ดูคุ้มอยู่
ถ้าหาครูสอน ทักษะง่าย ๆ บางอย่างอาจจะได้เร็วกว่านั้นด้วย
นี่คือสิ่งที่ช่วยเพิ่มร่างกายและจิตใจของตัวเองได้ยังไงล่ะ ก็ต้องมีไว้
“ดูเหมือนว่าชีวิตต่อจากนี้จะสนุกแล้วล่ะ…”
เฉินสวินตั้งใจว่ากลับไปจะดูว่ามีอะไรง่าย ๆ ที่เริ่มต้นได้บ้าง
เขาแค่ต้องขยันเก็บค่าคุณสมบัติเบื้องต้นให้พอ ส่วนที่สูงขึ้นไปต้องใช้เวลามากเกินไป ตอนนี้ยังไม่คุ้ม
‘เพิ่มพละกำลังให้ฉัน!’
พละกำลัง +0.1↑…
เฉินสวินรู้ว่าถ้าร่างกายตัวเองดีขึ้น เรียนพวกนี้ก็จะเร็วขึ้น
เรื่องจิตใจ เขาไม่มีความจำเป็นต้องเป็นนักบิน ดังนั้นสภาพจิตใจก็ดีอยู่แล้ว
ฝั่งเฉินเนี่ยนซิวสนุกมาก ภายใต้การสอนของครู เธอใช้กระดานลอยน้ำว่ายไปมาได้แล้ว
แต่เวลาสนุกมักจะสั้นเสมอ
ขึ้นจากน้ำมา เธอยังไม่อยากกลับ: “พี่เฉินสวิน พวกเราจะกลับแล้วเหรอ?”
“ถ้าเธอชอบ พี่จะสมัครคอร์สให้ ตอนกลางวันพี่ต้องขับรถ พ่อแม่ก็ต้องทำงาน ไม่มีเวลาอยู่กับเธอ…”
“แบบนี้…” เฉินเนี่ยนซิวพูดไม่ออก เธออยากมาก แต่เธอรู้ว่าการหาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย
เฉินสวินเห็นอย่างนั้นก็ไม่พูดพล่าม เรียกครูมาถาม: “สอนตัวต่อตัวเท่าไหร่?”
“สอนตัวต่อตัว 2200 บาท สิบคอร์ส”
“กรอกข้อมูลให้เธอหน่อย” เฉินสวินไม่กล้าสมัครคอร์สธรรมดา นักเรียนเยอะ ครูดูแลไม่ทั่ว พลาดอะไรขึ้นมาเขารับผิดชอบไม่ไหว
สอนตัวต่อตัวแบบหนึ่งต่อหนึ่ง ครูดูแลเฉินเนี่ยนซิวได้ตลอด อย่าให้เกิดเรื่องจมน้ำตายขึ้นมาละก็จบเห่
เรื่องเงินให้คนของตัวเอง เฉินสวินไม่เคยตระหนี่
ยิ่งแม่ของเขาเหลียงลี่เซียงก็เป็นคนที่พ่อของเฉินเนี่ยนซิวเลี้ยงดูมา นี่เป็นเหตุผลที่เหลียงลี่เซียงยอมให้เฉินเนี่ยนซิวมาอยู่บ้านดูแลช่วงปิดเทอมหนึ่งฤดู
ตอนเฉินเนี่ยนซิวได้รับบัตรสมาชิก หัวใจเธอสั่น น้ำตาเอ่อล้นในเบ้า: “พี่เฉินสวิน ขอบคุณนะ…”
“คนของตัวเอง ขอบคุณอะไรกัน พี่พาไปซื้อของกินเล่นกลับบ้านดีกว่า”
เฉินสวินลูบหัวเธอเบา ๆ : “เช็ดน้ำตาซะ”
“อือ ๆ…”
เฉินเนี่ยนซิวหมดความเก้อเขินเมื่อกี้ กลับมายิ้มได้
ซื้อขนมมามากมาย เฉินเนี่ยนซิวแทบไม่เคยเห็นมาก่อน
มองดูสีหน้าเต็มอิ่มของเด็กน้อย เฉินสวินรู้สึกว่าตัวเองเป็นพี่ชายคนนี้ก็ผ่านเกณฑ์
กลับมาถึงบ้าน พ่อแม่เตรียมตัวพักผ่อนแล้ว ช่วยปูที่นอนให้เฉินเนี่ยนซิวไว้
เฉินสวินกลับเข้าห้อง หาสถาบันการเงินสองสามแห่งในเน็ต ดอกเบี้ยโหดจริง ๆ สูงถึงสิบกว่าเปอร์เซ็นต์…
ถ้าไปธนาคาร ประมาณว่าได้สูงสุดหกเปอร์เซ็นต์
“ขับรถอีกสองสามวัน รอรายได้เยอะขึ้นแล้วค่อยไปกู้ธนาคาร รวมกับเงินที่มีอยู่ บางทีอาจจะผ่าน ถ้าไม่ได้ก็ค่อยคิดถึงสถาบันการเงินเอกชน…”
ก่อนนอน เขารับออเดอร์ไปเมืองหางโจวไว้แล้ว
ระยะทางสามชั่วโมงกว่าเหมือนเดิม ผู้โดยสารเพิ่มเงินอีก 20 บาท ราคา 260 บาท น่าจะรีบ ตอนเช้าประมาณหกโมงต้องออกเดินทาง
…
ตีหก พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออก
เฉินสวินตื่นคนแรก ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วออกจากบ้าน
[แจ้งเตือน: เงินชดเชยร้อยเท่าของวันนี้รีเฟรชแล้ว รีบทำออเดอร์ที่สมบูรณ์โดยเร็ว…]
[ท้าทายตัวเอง วิ่ง 5 กิโลเมตร รางวัลค่าคุณสมบัติอิสระ 0.1…]
“ขอลดได้ไหม?”
เฉินสวินรู้สึกว่าร่างกายตอนนี้ วิ่งห้ากิโลเมตรยากเกินไป
[แจ้งเตือน: ละทิ้งภารกิจนี้ พรุ่งนี้จะรีเฟรชใหม่…]
ยังเข้าท่าอยู่
เฉินสวินโล่งใจ เปิดแผนที่นำทางไปยังจุดนัดพบกับผู้โดยสาร
“หนุ่มหล่อ ผู้ใหญ่บ้านเขาป่วย ขับช้าหน่อยนะ…”
ผู้โดยสารเป็นหญิงวัยกลางคน พยุงผู้สูงอายุคนหนึ่ง มือถือแฟ้มประวัติโรงพยาบาล
“ได้ครับ”
เฉินสวินไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้าน ขับรถของตัวเองให้ดีก็พอ
ถ้าผู้โดยสารขออะไรไม่เกินเหตุ เขาก็มักจะทำตาม ยังไงก็เป็นงานบริการ
ระหว่างขับรถ เฉินสวินรู้สึกว่าหน้าผมบังตา รำคาญลูกตา
กลับไปค่อยตัดผมดีกว่า ที่หางโจวไม่กล้าตัด
ไม่ตัดผมที่หางโจว ไม่กินกุ้งที่ชิงเต่า
ตัดผมเป็นหมื่น กระเป๋าเงินคุณแห้ง
กุ้งสามสิบห้าบาท ทำให้คุณหลังตั้งไม่ตรง
การส่งคนน่าเบื่อมาก มีเพียงวิวระหว่างทางที่ช่วยคลายเหงา
ใกล้ถึงปลายทาง หญิงวัยกลางคนถึงพูด: “ค่าทางด่วนเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ พวกคุณหาเงินก็ไม่ใช่เรื่องง่าย…”
“ค่าทางด่วน 110 บาท”
ในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปาก เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่รับ
ค่าทางด่วนไม่รวมในยอดรวม ดังนั้นจะรับหรือไม่รับก็ไม่ต่าง
ถ้าต้องหักค่าทางด่วนออกจากรายได้ เขาจะได้กำไรแค่ 150 บาท งั้นก็ต้องรับไว้
“ได้ ขอบใจมากนะหนุ่มน้อย…”
ถึงปลายทาง อีกฝ่ายถึงพยุงแม่ลงจากรถ
เฉินสวินค่อนข้างชอบออเดอร์แบบนี้ พวกคนประหลาดเขาก็เคยรับส่ง เพราะฐานผู้โดยสารเยอะ เจอคนแบบไหนก็ได้
ช่วงเดือนแรก ๆ ที่เพิ่งเข้าวงการ อะไรบ้างที่ไม่เคยเจอ
นั่งรถโดยสารออนไลน์ห้าบาท แต่ทำตัวเป็นราชินีเป็นจักรพรรดิมีให้เห็นเยอะแยะ
[แจ้งเตือน: ออเดอร์ที่สมบูรณ์ครั้งนี้มีรายได้ 260R ได้รับเงินชดเชยร้อยเท่า รวมทั้งหมด 26000R…]
“ฟินสุด ๆ ผู้หญิงมีแต่ทำให้ฉันเสียสมาธิกับการขับรถและเก็บค่าคุณสมบัติ…”
ซื้อของกินติดรถมาเล็กน้อย เฉินสวินไม่รับผู้โดยสารเพิ่ม ขับกลับทางเดิม
เขายังต้องไปธนาคารสอบถามรายละเอียดเรื่องสินเชื่อ
แล้วก็ต้องตัดผมอีก
มีอะไรต้องทำอีกเยอะ