ตอนนั้นน้องสามีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสียงเบาอย่างหวาด ๆ ว่า
“วันนั้นคนที่ไปดูตัวกับพี่คือพี่รองของฉัน เขาไปแทนพี่ชายคนโต...พี่สะใภ้ ขอโทษนะ!”
“อย่าเรียกฉันว่าพี่สะใภ้!” เย่จือชิวตวาดด้วยความโกรธและต่อต้าน “พวกคุณหลอกแต่งงาน นี่ผิดกฎหมาย! ฉันจะแจ้งความ!”
“ผิดกฎหมายงั้นเหรอ?” หลี่ฟู่กุ้ย พ่อสามี กระตุกมุมปาก ก่อนแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน
“ฮึ! ของหมั้นสามสื่อหกพิธีส่งไปถึงบ้านเธอแล้ว พ่อเธอก็รับของหมั้นไปแล้ว แบบนี้จะผิดกฎหมายได้ยังไง?”
“พวกคุณสับเปลี่ยนตัวคน นี่มันหลอกแต่งงาน! ฉันจะถอนหมั้น! ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งความ!” เย่จือชิวกัดฟัน จ้องคนบ้านนั้นอย่างโกรธแค้น
“งั้นก็ไปถามพ่อเธอดูสิว่าเขาจะยอมหรือเปล่า เขาจะตัดใจจากของหมั้นพวกนั้นได้ไหม!” หลี่ฟู่กุ้ยยิ้มเยาะ
พอได้ยินเช่นนั้น เย่จือชิวก็หันหลังวิ่งไปทางประตูรั้วทันที เธอจะกลับบ้านไปบอกพ่อว่าขอถอนหมั้น
แม่สามีถึงกับถลาเข้ามาทิ้งตัวลงแทบเท้าเธอ กอดขาไว้แน่นพลางอ้อนวอน
“ลูกเอ๊ย แม่ขอร้องล่ะ อย่ากลับไปเลย แม่รับรองว่าต่อไปจะรักหนูเหมือนลูกแท้ ๆ!”
เย่จือชิวพยายามสะบัดตัวออก แต่ยายแก่กอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอจึงจำต้องออกแรงกระชากคอเสื้อของอีกฝ่าย
“ปล่อย! ถ้าบีบฉันจนหมดทาง ฉันจะให้ทั้งบ้านพวกคุณตายไปพร้อมกับฉัน! คอยดูสิว่าฉันกล้าทำไหม!”
ตอนนั้นไฟบ้านเพื่อนบ้านทั้งสองฝั่งสว่างขึ้นหมดแล้ว ที่หน้าประตูก็มีเสียงคนพูดคุยแว่วมา หลี่ฟู่กุ้ยกลัวว่าคนในหมู่บ้านจะพากันมามุงดูจนเสียหน้า
เขาจึงทำหน้าขรึม ตะคอกใส่หญิงชราอย่างเย็นชา
“ปล่อย ให้เธอไป! ฮึ!”
หญิงชราไม่เข้าใจว่าผัวตัวเองพูดแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร นึกว่าตัวเองหูฝาดไป ของแต่งงานที่เสียเงินตั้งมากมายได้มา จะปล่อยให้หนีไปแบบนี้จริง ๆ หรือ?
หลี่ฟู่กุ้ยกัดฟันพูดต่อ เค้นคำออกมาจากไรฟัน
“ฉันจะทำให้พวกนั้นส่งตัวเธอกลับมาให้ฉันดี ๆ เอง!”
หญิงชราปล่อยมืออย่างลังเล เย่จือชิวหันหลังวิ่งออกจากประตูใหญ่ พรวดเดียวก็วิ่งพ้นหมู่บ้าน เธอรู้สึกคลับคล้ายว่ามีคนตามมาจากด้านหลัง แต่ก็ไม่สนใจ หอบหายใจเฮือกหนึ่งแล้ววิ่งต่อไปกลางทุ่งนา
สองหมู่บ้านมีทุ่งนาผืนหนึ่งคั่นกลาง ทั้งยังมีสะพานขวางอยู่ด้วย พอข้ามสะพานไปทางตะวันตก แล้วผ่านทุ่งนาอีกผืน ก็จะถึงหมู่บ้านของเธอ
ใต้แสงดาวยามค่ำคืน ทุกครั้งที่เย่จือชิวหันกลับไปมอง เธอก็เห็นเงาคนหลายคนอยู่ไกล ๆ คอยตามหลังมาในระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกล
พวกเขาคงกลัวว่าเธอจะกระโดดน้ำ หรือไม่ก็หนีออกจากบ้านหายตัวไปกระมัง?
เธอหันกลับแล้ววิ่งต่อไปทางบ้าน จะกลับไปบอกพ่อแม่ว่าพวกเขาถูกหลอก บ้านหลี่สวมรอยคนอื่นมาหลอกแต่งงาน
เธออยากให้พ่อแม่ช่วยตัดสินใจแทน เธอจะถอนหมั้น
เมื่อวิ่งมาถึงหน้าบ้านพ่อแม่ ในหมู่บ้านก็ไม่มีบ้านไหนเปิดไฟแล้ว
คงจะใกล้รุ่งสางแล้ว เธอทุบประตูหน้าบ้านสุดแรง
“พ่อ! แม่! เปิดประตูให้หนูหน่อย!”
จู่ ๆ มีคนมาตะโกนเรียกหน้าบ้านกลางดึกแบบนี้ แทบทั้งหมู่บ้านได้ยินกันหมด
แม่เย่ แซ่หลี่ สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเรียก รีบตั้งใจฟังอีกครั้งแล้วตกใจจนสะดุ้ง ก่อนเขย่าคนแก่ข้างกาย
“พ่อ เดี๋ยวก่อน รีบตื่นสิ แม่ฟังดูแล้วเหมือนเสียงเสี่ยวชิวเลยนะ?”
“หา?” เย่หย่งเหลียงผุดลุกขึ้นนั่งทันที เงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบคว้าเสื้อคลุมแล้วลงจากเตียง
หญิงชราก็รีบสวมเสื้อผ้าอย่างลนลาน ตอนที่เธอวิ่งออกไปถึงลานบ้าน ชายชราก็เปิดประตูแล้ว ส่วนลูกสาว เย่จือชิว เดินตามพ่อเข้ามาในลานบ้านแล้ว
“ชิวเอ๋อร์ คืนเข้าหอวันนี้ ทำไมถึงกลับมาล่ะ? เกิดอะไรขึ้น?”
เย่จือชิวโผเข้ากอดแม่แล้วร้องไห้
เวลานั้นหลี่ฟู่กุ้ยก็เดินตามเข้ามาในลานบ้าน โดยมีหญิงชรากับลูกสาวเดินตามหลัง
พอเห็นไฟบ้านข้าง ๆ สว่างขึ้น เย่หย่งเหลียงก็เร่งว่า “อย่ามายืนโหวกเหวกกันในลานบ้าน เข้าไปคุยข้างใน!”
แม่เย่ก็รีบพูดขึ้น “ลูกเอ๊ย ข้างนอกอากาศเย็น มีอะไรเข้าไปคุยกันในบ้านเถอะ”
พูดจบก็ประคองลูกสาวเข้าไปในห้องโถง
คนบ้านหลี่ยืนอยู่ตรงประตู เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ ก็หน้าด้านเดินตามเข้าไปในบ้านด้วย
เย่จือชิวกอดแม่ไว้แน่น ร้องไห้ไม่หยุด
เย่หย่งเหลียงหมดความอดทน จึงกระแอมแล้วดุว่า “เอาแต่ร้องไห้อยู่ได้ บอกมาสิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ตอนนั้นเองเย่จือชิวถึงเงยหน้าขึ้นจากอ้อมกอดแม่ ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า
“พ่อ บ้านนั้นหลอกแต่งงาน! คนที่แต่งด้วยไม่ใช่คนที่ไปดูตัวกันครั้งก่อนเลย!”
“อะไรนะ? ลูกพูดว่าอะไรนะ?” แม่เย่มองลูกสาวอย่างตกใจ ก่อนหันไปมองคนบ้านหลี่ทั้งสามคน
“ที่ลูกสาวฉันพูดเป็นความจริงหรือเปล่า?” หลี่ฟู่กุ้ยไม่ตอบ เพียงมองไปทางเย่หย่งเหลียง
เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น แม่เย่ก็หันไปมองสามี ส่วนเย่จือชิวก็มองพ่อแท้ ๆ ของตัวเองเช่นกัน
เย่หย่งเหลียงไม่พูดอะไร เพียงหลบตาไปแวบหนึ่ง พอแม่เย่เห็นแบบนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไป เธอก้าวเข้าไปจับแขนสามีแล้วเขย่า
“พ่อ พูดอะไรหน่อยสิ! บ้านหลี่รังแกกันชัด ๆ ในฐานะหัวหน้าครอบครัว นี่ก็ลูกสาวแท้ ๆ ของเรานะ จะปล่อยให้เรื่องจบแบบนี้ไม่ได้!”
ตอนนั้นเย่จือหลี่ พี่ชายคนโตของเย่จือชิว กับเย่จือเซี่ย น้องสาวคนเล็ก ก็ลุกออกจากห้องของตัวเองแล้วเดินเข้ามาในห้องโถง
เย่จือเซี่ยมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตกใจ แล้วหันไปมองพ่อของตัวเอง
“ใช่ค่ะพ่อ! เราจะปล่อยให้เรื่องจบแบบนี้ไม่ได้ พวกเขาหลอกแต่งงาน นี่มันผิดกฎหมาย!”
เย่จือหลี่เดินกะเผลกด้วยขาข้างหนึ่งเข้ามาหาพ่อ แล้วถามว่า “พ่อ พูดมาตามตรง ก่อนหน้านี้พ่อรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?”
เมื่อเห็นพ่อเอาแต่นิ่งเงียบ ไม่มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เขาก็พอเดาได้อยู่บ้าง จึงถามออกไปเช่นนั้น
เย่จือชิวมองพ่อแท้ ๆ อย่างตกใจ เธอไม่อยากเชื่อว่าพ่อจะหลอกเธอ
หลี่ฟู่กุ้ยเห็นเย่หย่งเหลียงไม่พูดอะไรสักคำ จึงเอ่ยขึ้นข้าง ๆ
“ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายคนโตของฉัน ฉันคงไม่ให้ค่าสินสอดบ้านพวกเธอตั้งมากมายหรอก หน้าตาแบบลูกชายคนรองบ้านฉันน่ะ ไม่ต้องเสียเงินสักแดงก็ยังมีผู้หญิงวิ่งเข้าบ้านมาเป็นสะใภ้เอง
ลองดูสิ ทั้งสิบหมู่บ้านใกล้เคียง มีบ้านไหนให้สินสอดสูงกว่าบ้านฉันอีกไหม? ในเมื่อพวกเธอรับสินสอดก้อนโตขนาดนั้นแล้ว ก็อย่าฝันว่าจะได้แต่งกับลูกชายคนรองของฉันที่ทั้งหล่อทั้งเก่งที่สุดเลย
สินสอดก้อนโตของบ้านฉันมีไว้ให้ลูกชายคนโตต่างหาก คนเราจะเอาทุกอย่างพร้อมกันไม่ได้!”
ทุกคนในบ้านเย่ต่างตกตะลึงกับคำพูดของหลี่ฟู่กุ้ย
“นี่มันตรรกะวิบัติจากประเทศไหนกันเนี่ย?” เย่จือเซี่ยถามอย่างโกรธจัดจนกลั้นไม่อยู่
“กฎของบ้านฉัน บ้านฉันมีกฎแบบนี้ พ่อเธอก็รู้ดี” หลี่ฟู่กุ้ยพูดเสียงเย็น แล้วเหลือบมองเย่หย่งเหลียงที่อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ
“ดองกันแล้ว พูดอะไรหน่อยสิ?”
เย่หย่งเหลียงอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับในที่สุดก็รวบรวมความกล้าได้ ก่อนจะตวาดขึ้นมาทันที
“พอแล้ว! หยุดพูดกันได้แล้ว เรื่องแต่งงานนี้ฉันเป็นคนกำหนดเอง ชิวเอ๋อร์ตามพ่อแม่สามีกลับไป คืนเข้าหอแล้วหนีกลับบ้านมาแบบนี้ มันใช่เรื่องที่ไหน?”
“หา...?” แม่เย่ เย่จือหลี่ เย่จือชิว และเย่จือเซี่ยอุทานขึ้นแทบจะพร้อมกัน
“พ่อ! พ่อรู้เรื่องนี้ล่วงหน้าอยู่แล้วจริง ๆ เหรอ? ถึงกับปิดบังแม่ แถมยังปิดมิดขนาดนี้เลยหรือ?”
คนที่ไม่อยากเชื่อมากที่สุดคือเย่จือชิว เธอแทบไม่เชื่อว่าคำพูดพวกนั้นจะออกมาจากปากพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง
ยิ่งไม่อยากเชื่อว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอจะรู้มาตลอดว่าเธอถูกคนอื่นหลอกแต่งงาน