ฟางจือจื่อเดินเข้ามา เผลอเหลือบไปเห็นเขาเข้า เข้าไปชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เหลือบมองอีกครั้ง สายตาจ้องไปที่ใบหน้าของเขาที่สวมหน้ากากอนามัยและหมวกอยู่นานสองวินาที ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นมาทันที
"...เทพเหยียน?"
กู้เหยียนหันหน้ามองเธอเล็กน้อย แล้วพยักหน้าเบาๆ หนึ่งครั้ง
ฟางจือจื่อยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ทั้งตัว น้ำเสียงตะกุกตะกัก: "เทพเหยียน! ท่านส่งพี่จื่อจื่อมาหรือคะ?"
"อืม"
"งะ... งั้นท่านจะกลับแล้วสินะ?"
กู้เหยียนพยักหน้า นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสริมอีกประโยค: "ช่วงนี้รบกวนพวกเธอดูแลด้วยนะ"
ฟางจือจื่อตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างสุดกำลัง: "ท่านวางใจได้เลย! ฉันจะดูแลพี่จื่อจื่อให้ดีเอง!"
ลิฟต์มาถึงชั้นหนึ่ง ประตูเปิดออก
เขาพยักหน้าให้เธอเป็นการคำนับ ถือเป็นการบอกลา แล้วหมุนตัวก้าวเดินออกไป
ฟางจือจื่อเดินตามออกจากลิฟต์ ส่งสายตาไปกับแผ่นหลังของเขาที่หายไปที่หน้าประตูโรงแรม กำลังจะเดินต่อไป จู่ๆ ก้าวเท้าก็ชะงักหนักๆ
เอ๊ะ?
ทำไมเธอลงมาด้วยล่ะ?
เธอจะขึ้นไปหาพี่จื่อจื่อที่ชั้นบนไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเดินตามลงมาได้เนี่ย?!
เธอยกฝ่ามือตบหน้าผากตัวเองดังเพียะ คงเป็นเพราะเมื่อกี้กำลังคิดอะไรเพลินๆ จนกดปุ่มลงลิฟต์แทน จากนั้นก็เดินตามลงมาแบบงงๆ อย่างนั้นล่ะ
เธอรีบหมุนตัวเดินกลับไป แล้วกดปุ่มขึ้นใหม่
ระหว่างรอลิฟต์ เธอดึงโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วตื่นเต้นสุดขีดพิมพ์ข้อความรัวๆ ไปหาซูจือ: