เสียงไม่ดังนัก แต่ทำให้ทั้งสองคนที่อยู่ตรงนั้นได้ยินชัดเจน
ลูกค้าชายมีสีหน้ากระอักกระอ่วน เอ่ยขอโทษรัวๆ แล้วก็รีบหันหลังเดินจากไป
เมื่อเห็นว่าธุรกิจที่เกือบถึงมือก็หลุดลอยไปอีกแล้ว ซูจือก็ขมวดคิ้ว หันไปมองกู้เหยียนด้วยความหงุดหงิด อดไม่ได้ที่จะบ่นว่า
“กู้เหยียน นายทำอะไรน่ะ! ปล่อยให้เสียลูกค้าไปอีกแล้ว พวกเราหาเงินเพิ่มอีกหน่อยจะไม่ดีหรือไง”
กู้เหยียนมองดูท่าทีหน้างอง้ำของเธอ หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความตามใจ เอ่ยเรียบๆ ว่า “ไม่ได้ขาดแค่รายนี้รายเดียว”
ซูจือถูกท่าทีไม่แยแสของเขาทำเอาจนเถียงไม่ออก กลอกตาแล้วพูดอย่างประชดประชัน
“ได้ๆ นายแน่ที่สุด นายพูดอะไรก็ถูกไปหมด!”
[โอ้โห~ เหมือนขวดน้ำส้มสายชูจะคว่ำสนิทเลยแฮะ ลูกค้าผู้ชายนี่ซวยจริงๆ เลย 555]
[มีแค่ฉันคนเดียวที่สังเกตประโยคสุดท้ายของกู้เหยียนที่ว่า ‘มีแค่แฟนถึงจะให้กอด’ เหรอ? ฟินจะตายแล้ว!]
[สงสัยแล้วถามหน่อย สองคนนี้คบกันจริงแล้วเหรอ?]
[ซูจือยังเสียดายลูกค้าอยู่ นี่ไม่ได้ยินคำหวานของกู้เหยียนเลยใช่ไหมนะ ความซื่อบื้อขั้นสุดเลย]
[ฉันบอกแล้วว่ากู้เหยียนมาเข้ารายการหาคู่เพราะซูจือ เรียกฉันว่าอัจฉริยะเถอะ!]
ระหว่างที่ทั้งสองเถียงกัน ดอกไม้บนแผงลอยก็ขายหมดเกลี้ยง แม้แต่ดอกไม้ชำรุดไม่กี่ดอกก็ไม่เหลือ แผงดอกไม้เก็บเรียบร้อยหมดจด
เจ้าของแผงนับเงินย่อยเป็นปึกหนาในมือ ยิ้มจนหน้าร่องตื้นเต็มไปหมด
“ต้องขอบคุณพวกคุณสองคนมาก! การค้าไม่เคยดีอย่างนี้มาก่อน! นี่ส่วนแบ่งของพวกคุณ แล้วฉันจะให้เพิ่มอีก 100 หยวนเป็นพิเศษ ขอบคุณมากจริงๆ!”