ชั่วพริบตา หน้าร้านดอกไม้ก็มีคนเข้าแถวยาวเหยียด ทุกคนแย่งกันยื่นหน้าเข้ามาอย่างกระตือรือร้น ฝูงชนที่คลั่งไคล้ห้อมล้อมร้านจนแน่นขนัด
[ซูจือนี่มีความคิดทางธุรกิจสุดยอดไปเลย! อัจฉริยะด้านการตลาดชัดๆ!]
[ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ครั้งแรกที่เห็นสีหน้าเซ็งชีวิตขนาดนี้บนหน้าเทพเหยียน จำใจขายของชัดๆ!]
[เอ่อ... นี่ถือว่าผิดกฎไหม? ผู้กำกับไม่จัดการหน่อยหรือ?]
[หาเงินด้วยหน้าตา ทำแบบนี้น่าเกลียดไปหน่อยรึเปล่า!]
[พวกเขาก็ไม่ได้ถอดหน้ากาก คนอื่นก็ไม่รู้ว่าเป็นดารา อีกอย่างจะซื้อไม่ซื้อก็สมัครใจ พวกเขาก็แค่ขายดอกไม้ตามปกติ ยังโอเคอยู่นะ]
ซูจือยิ้มจนหุบไม่ลง ยุ่งจนเหงื่อท่วมตัว มือไม้คล่องแคล่วในการห่อ พลางตะโกนจัดการความเรียบร้อย:
"มีทุกคนจ้า ทุกคนอย่าแย่งนะ! ซื้อดอกไม้มาทางนี้ ถ่ายรูปไปข้างๆ ซื้อดอกไม้ก่อน แล้วค่อยถ่ายรูปหมู่!"
"เห้ยๆๆ! พี่สาวคนใส่เสื้อสีฟ้านั่น กฎห้ามแหกนะจ๊ะ! ต้องซื้อดอกไม้ก่อน ถึงถ่ายรูปได้นะจ๊ะ~"
"ทุกคนอย่าเบียดกันนะ ถ้าพวกคุณบาดเจ็บขึ้นมา พี่ชายคนหล่อของเราจะเสียใจแน่ๆ โอเค๊?"
เด็กสาวแว่นคนหนึ่งยื่นหน้าเข้ามา ยกมือถือขึ้นแล้วถามว่า "ขอถ่ายรูปหมู่หน่อยได้ไหม? ฉันซื้อตั้งหกช่อแน่ะ!"
ซูจือดันกู้เหยียนไปข้างหน้าทันที "ได้สิ ได้สิ มายืนตรงนี้นะ ยิ้มหน่อย... ช่างเถอะไม่ต้องยิ้ม แค่ยืนก็พอ"