ในห้องโดยสารที่คับแคบ กลิ่นอันเย็นยะเยือกของเขาห้อมล้อมเธอไว้ในทันที
แสงไฟถนนสีเหลืองนวลสาดส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง เน้นให้เห็นคิ้วลึกและสันจมูกสูงของเขาชัดเจนขึ้น
ดวงตาที่เคยสงบนิ่งคู่นั้น ภายใต้แสงสลัวในยามนี้กลับดูมืดหม่นยิ่งนัก จับจ้องไปที่ร่างของเธอไม่วางตา
หัวใจของซูจือพลันเต้นพลาดจังหวะโดยไม่รู้ตัว ร่างกายสะท้อนถอยหลังโดยธรรมชาติ หลังแนบกับพนักพิงเบาะจนสุดมุม ไร้ที่ถอยไปมากกว่านี้ เสียงของเธอจึงสั่นเครือไปด้วยความตระหนกเล็กน้อย:
"ค—คุณจะทำอะไร?"
สายตาของกู้เหยียนทอดลงบนดวงตาที่เบิกกว้างของเธอ ค้างอยู่สองสามวินาที ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนต่ำลง พาดผ่านริมฝีปากที่เธอเม้มแน่นด้วยความตึงเครียด และไม่ละสายตาไปไหนอีกนาน
เสียงของเขาทุ้มต่ำกว่าปกติหลายระดับ พร้อมด้วยความน่าหลงใหลที่คล้ายมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ เขาเรียกชื่อเล่นของเธอทีละพยางค์ชัดเจน: "หนั่วหนั่ว"
ชื่อเล่นนี้เขาเรียกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้ ซูจือรู้สึกได้ชัดเจนถึงบางอย่างที่...แตกต่างออกไป
ลมหายใจของเธอปั่นป่วนไปหมด ร่างทั้งหมดแข็งทื่ออยู่กับเบาะนั่ง ขยับตัวไม่ได้
เธออ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สมองกลับว่างเปล่า สุดท้ายได้แต่ฝืนส่งเสียงกระซิบแผ่วเบาออกมา: "...หืม?"
กู้เหยียนไม่ได้พูดอะไรทันที แค่จ้องมองเธออย่างเงียบๆ
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงเอ่ยปากอีกครั้ง ค่อยๆ พูดซ้ำประโยคที่เธอพูดค้างไว้อย่างช้าๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่เร่งรีบ: "เมื่อกี้เธอบอกว่า ถ้าเธอจะหาคนเป็นแฟน—"