ภายในห้องเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงลมเบาๆ จากแอร์กลาง
อิ่มหนำสำราญ นอนเต็มอิ่ม พอซูจือว่างลง สมองก็เริ่มนึกย้อนเหตุการณ์เมื่อคืนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว...
หยุดๆๆ!
หยุด! หยุด! หยุด!
ซูจือส่ายหัวอย่างแรงเพื่อสลัดภาพเหล่านั้นออกไป
คิดอีกทีไม่ได้แล้ว คิดไปคิดมาหูก็จะแดงอีก
ต้องหาอะไรทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
เธอเดินวนไปมาในห้อง สายตามาจับที่ถ่านดินสอสองสามแท่งบนโต๊ะเครื่องแป้ง จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนบ่ายแก่ๆ เมื่อวานผู้เฒ่าโทรหาเธอ
ผู้เฒ่าเสียงดังเป๊ะ เริ่มจากด่าเน็ตไอดอลและเพจข่าวที่ไม่มีเหตุผลโจมตีเธออยู่สิบห้านาที ศัพท์โบราณสุดๆ วิธีด่าก็สร้างสรรค์ไม่เหมือนใคร จนซูจือต้องยกนิ้วให้
พอเขาด่าจนพอใจแล้ว จึงเปลี่ยนเรื่องมาเตือนเธอว่าห้ามขี้เกียจวาดรูป ไม่งั้นคราวหน้าเตรียมโดนตรวจพื้นฐานได้เลย
เฮ้อ ผู้เฒ่าคนนี้ ไม่อยู่ตรงหน้าก็จริง แต่แรงกดดันไปไกลถึงไหนต่อไหน
ถึงเธอจะไม่เคยขาดวาดภาพก่อนนอน แต่การวาดรูปจริงจังก็ไม่ได้แตะมานานแล้ว
อัดวาไรตี้ ต่อว่าด่าคน ไปงานเลี้ยง... เรื่องเยอะแยะไปหมด
ถ้าไม่จับพู่กันอีก คราวหน้าตอนสังสรรค์ศิษย์สำนัก ผู้เฒ่าจะต้องจิกหูเธอพร่ำว่า "ไม่เอาถ่าน" แถมยังจะยึดส่วนแบ่งขนมหวานปีหน้าไปโดยไม่ละอายใจ