ซูจือแทบจะเตะรองเท้าส้นสูงที่รัดเท้ามาทั้งวันออกทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน เท้าเปล่าเหยียบบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบเรียบลื่น แล้วจึงก้าวขึ้นไปบนพรมเนื้อนุ่ม ถอนหายใจยาวอย่างสบายใจ:
“อ๊า—ในที่สุดก็กลับมาถึงบ้านซะที—”
เธอยืดตัวสุดกำลังอย่างไร้ซึ่งภาพลักษณ์ ชุดราตรีสีแชมเปญถูกดึงรั้งขึ้นตามอิริยาบท เผยให้เห็นสรีระช่วงเอวที่ได้สัดส่วนงดงามและลำคอที่เรียวยาว
กู้เหยียนวางกุญแจรถและของขวัญขอบคุณไว้บนตู้โชว์หน้าโถงทางเข้า แล้วหันมามองเธอ สายตาพักอยู่บนตัวเธอเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะละไปอย่างรวดเร็ว:
“เหนื่อยก็พักผ่อนเร็วๆ”
“รู้แล้วจ้า” ซูจือโบกมือไปมา ถือชายกระโปรงที่เกะกะ เดินเท้าเปล่าไปทางห้องของตัวเอง
พอถึงบันได เธอก็จู่ๆ หยุดก้าว มือเกาะราวบันไดไม้ แล้วหันกลับไปมองเขา
กู้เหยียนยังคงยืนอยู่กลางแสงอุ่นบริเวณโถงทางเข้า กำลังก้มหน้าก้มตา ตั้งใจแกะกระดุมแขนเสื้อสูทที่คับแน่นบริเวณข้อมือซ้าย
แสงไฟสาดลงมาจากด้านบน ทอดเงาลากผ่านคิ้วเข้มและสันจมูกโด่งของเขา ทำให้ดูเย็นชาน้อยลง มีความอบอุ่นแบบคนอยู่บ้านมากขึ้น
“นี่”
ซูจือเท้าแขนบนราวบันได เอียงตัวเล็กน้อย เอียงคอมองเขา ดวงตาสะท้อนแสงไฟ แฝงแววเจ้าเล่ห์ เสียงสูงขึ้นเล็กน้อย: “คุณผู้จัดการใหญ่”
มือที่กำลังแกะกระดุมของกู้เหยียนหยุดชะงัก เขาเงยหน้ามองเธอ