ทางนี้ ซูจือกินคำสุดท้ายแล้ววางส้อมลงอย่างพอใจ ตบมือเบาๆ
"ดูสิว่าเธอซื้อเค้กชิ้นเล็กให้ฉัน ฉันเลยจะยอมลดตัวลงมาทำมื้อเย็นให้สักหน่อยละกัน~"
กู้เหยียนมองเธอ ก่อนเลิกคิ้วขึ้น
ซูจือเอามือทั้งสองข้างท้าวเอว พลางทำหน้าท้าทาย "ยังไง? ไม่เชื่อฉันเหรอ?"
กู้เหยียนหัวเราะเบาๆ พยักหน้า "เชื่อสิ แต่ฉันกลัวผู้กำกับหลิวหัวใจจะรับไม่ไหว"
ซูจือ: "..."
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ
"เธอไม่เชื่อฉัน! ฉันจะไม่ทำให้ครัวระเบิด! จริงๆ นะ!"
กู้เหยียนมองท่าทางโกรธพองฟูของเธอ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย "เธออยากทำอะไร?"
"บะหมี่"
เขาพยักหน้า ลุกขึ้นยืน น้ำเสียงอบอุ่น "ไปเถอะ เกิดระเบิดขึ้นมาฉันรับผิดชอบเอง"
ซูจือ: "...ฉันบอกแล้วไง! ฉันจะไม่ทำให้มันระเบิด!"
เธอส่งเสียงหึออกมา ก่อนหมุนตัวเดินไปทางครัว เดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมามองเขาอีกครั้ง คางเชิดขึ้นเล็กน้อย
"รออยู่ตรงนั้นแหละ ดูฝีมือฉันซะ"
กู้เหยียนเดินตามหลังเธอไป พร้อมเสียงหัวเราะในลำคอ
"รู้แล้ว ราชินีครัวก๊าซรั่ว"
ซูจือ: "..."
[??? ฉันนั่งร้อนรนอยู่ตรงนี้ แล้วแกสองคนนั่งกินเค้กกัน?!]
[เมื่อกี้ช่วงเวลานั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! ช่วงที่ปิดประตูมันเป็นช่วงว่างๆ นะ! ขอดูย้อนหลังด่วน!]
[เดี๋ยวๆ มีเพียงฉันคนเดียวหรือเปล่าที่จ้องมองริมฝีปากของซูจืออยู่? ดูจากท่าทางแล้ว ไม่น่าเกิดจากเค้กได้เลยนะ (ยิ้มเจ้าเล่ห์)]