ผู้กำกับหลิวและช่างกล้องแข็งค้างพร้อมกัน
กระแสคอมเมนต์เดือดพล่านทันที
[!!!!!!]
[เดี๋ยวๆๆ เสียงนี้???]
[อ้าาาาาาาา เป็นซูจือ! ซูจือชัวร์! พนันห้าสิบหยวน!]
[สรุปว่าซูจือกับกู้เหยียนอยู่ด้วยกันจริงเหรอ?! หลักฐานการอยู่กินกันชัดเจน!]
[ทีมงานรายการกล้าถ่ายจริงๆ ฮ่าๆๆ ฉันหลงรักเลย]
[จื่อจื่อลงมาเร็ว! ให้แม่ดูตอนที่เพิ่งตื่นนอนหน่อย!]
[อ้าาาาาาาาาาา! คบกันแล้วไม่ประกาศคบชัด ๆ แก่รู้ไหมว่าสองเดือนนี้ฉันทรมานแค่ไหน!]
ช่างกล้องกำลังจะหันเลนส์ไปทางบันได ก็ถูกกู้เหยียนรั้งไว้
เขามองช่างกล้องอย่างเรียบเฉย อีกฝ่ายเข้าใจได้ทันที ค่อยๆ หันเลนส์กลับไป จ่อที่แมวสามตัวต่อไป
จากบนบันไดดังเสียงรองเท้าแตะเหยียบไม้กระดาน ค่อย ๆ ดังใกล้เข้ามา
ซูจือใส่ชุดนอนสีขาวหลวม ๆ ผมยุ่งเล็กน้อย ลูบตาลงเดินจากบันไดขั้นสุดท้าย
เธอยังไม่สร่างเต็มที่ เดินตรงไปทางโซฟา พึมพำออกมา:
"เมื่อกี้ฉันเหมือนได้ยินเสียงพวกมันร้อง นายแอบให้อาหารกระป๋องพวกมันอีกแล้วเหรอ? บอกแล้วไงว่าวันหนึ่งให้ได้แค่ครึ่งกระป๋อง—"
ยังพูดไม่จบ เธอก็เห็นความวุ่นวายในห้องนั่งเล่นได้ชัด
ใบหน้าที่ยิ้มจนตาหยีของผู้กำกับหลิว และช่างกล้องที่แบกกล้อง จ่อเลนส์ไปที่เจ้าแกร็ก ๆ
การเคลื่อนไหวของซูจือหยุดชะงักในชั่วพริบตา ทั้งร่างแข็งค้างเหมือนถูกกดปุ่มหยุดไว้
เธอค่อย ๆ ก้มลงมองชุดนอนตัวเอง เงยหน้ามองเลนส์ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นหันหลังกลับ เดินขึ้นบันไดไปทีละก้าว