หานจิ้งเสวี่ยหันข้างมองเขาทีหนึ่ง
เสิ่นอี้หวยสีหน้าไม่เปลี่ยน: "เลนส์ถ่ายไม่ถึงเธอหรอก"
หานจิ้งเสวี่ย&ผู้ช่วยผู้กำกับ&ช่างกล้อง: "..."
มุมปากช่างกล้องกระตุกเล็กน้อย ตะโกนอยู่ในใจ: เลนส์นี่แทบจะจ่อหน้านายทั้งคู่อยู่แล้ว นายยังบอกว่าถ่ายไม่ถึงงั้นเหรอ?!
เขาก็เดินเอาเลนส์ถ่ายเข้าไปอีกนิดเงียบๆ เพื่อแสดงการประท้วงด้วยการกระทำ
ผู้ช่วยผู้กำกับพยายามเรียกจังหวะกลับมา:
"เอ่อ... อาจารย์เฉิน อาจารย์หาน ขอถามหน่อยได้ไหมคะ ตอนนี้ทั้งสองท่าน..."
เสิ่นอี้หวยเลิกคิ้ว: "อย่างที่เห็นนั่นแหละ"
สายตาผู้ช่วยผู้กำกับเป็นประกาย กำลังจะพูดต่อจากประโยคนั้นเพื่อขุดคุ้ยต่อไป เสิ่นอี้หวยก็เสริมขึ้นเรียบๆ ทีหนึ่ง:
"แต่เรื่องส่วนตัวคงไม่ลงรายละเอียดมากกว่านี้แล้วกัน"
คำพูดที่เกือบหลุดออกจากปากผู้ช่วยผู้กำกับก็ต้องกลืนลงคอไปอย่างฝืนๆ
[เสิ่นอี้หวยฉันเกลียดนาย นายพูดให้ละเอียดไปเลยสิ! ฉันขาดยอดวิวตรงนั้นหรือไง?!]
[ผู้ช่วยผู้กำกับ: ฉันอ้าปากเตรียมพูดแล้ว นายยังจะให้ฉันหุบกลับไปอีกเหรอ???]
[พี่หานไม่เถียงเลยสักคำ! ไม่เถียงคือยอมรับ! ยอมรับคือสารภาพ! สารภาพคือแต่งงานกันแล้ว! แต่งงานกันแล้วคือมีลูกวิ่งเล่นเต็มบ้านไปแล้ว! (ตรรกะสมบูรณ์แบบ)]
[พี่หานใจเย็นตลอด แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าปลายหูพี่หานแดง และใต้หูลงมานิดหนึ่งมี "รอยยุงกัด" อยู่]
[พี่สาวแบบนี้เธอยังเห็นอีกเหรอ ฮี่ฮี่ๆ (หัวหมา) (ยิ้มเจ้าเล่ห์)]
[5555555 ครูที่ปรึกษาสายจิตวิทยา นายไปให้พ้นเถอะ ฉันโอเคแล้ว ฉันโคตรโอเคเลย! คู่ที่ฉันเชียร์สองคู่สมหวังทั้งคู่!]