วางสายโทรศัพท์ลง
ซูจือถือโทรศัพท์ไว้ในมือ นั่งนิ่งอยู่บนพรมสักครู่
แสงแดดทอดลงบนชายกระโปรงสีแชมเปญ เปล่งประกายระยิบระยับ
ฟางหร่านพูดไม่ผิด เธอไม่จำเป็นต้องตื่นตกใจอะไร ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ลุกขึ้นจากพรม เปลี่ยนชุดราตรีออก แล้วแขวนกลับเข้าตู้เสื้อผ้าในห้องแต่งตัว
บ่ายสี่โมง ออดดังขึ้น ทีมสไตลิสต์มืออาชีพที่กู้เหยียนจัดเตรียมไว้มาถึงยุนฉีปั๋วเยว่ตรงเวลา
ซูจือเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านผ้าไหมสีเทาอ่อนแล้ว นั่งขัดสมาธิบนพรม ใช้ปลายนิ้วแตะแท็บเล็ตไปเรื่อย ๆ อย่างไม่จริงจัง
ได้ยินเสียงออด เธอวางแท็บเล็ตลง แล้วลุกขึ้นไปเปิดประตู
หน้าประตูมีคนสามสี่คนยืนอยู่ แต่ละคนถือกระเป๋าเดินทางมืออาชีพที่พิมพ์โลโก้แบบไม่สะดุดตา แต่งตัวประณีต เรียบร้อยไร้ที่ติ
หญิงสาวผู้นำทีมซึ่งแต่งหน้าทำผมอย่างเหมาะสมยิ้มแล้วเอ่ยปากว่า
“สวัสดีค่ะ คุณซู ฉันชื่อเอวา คุณกู้ให้เรามาเตรียมตัวให้คุณสำหรับงานคืนนี้ค่ะ”
“เชิญเข้ามาได้เลย”
ซูจือหลีกทางให้ แล้วเดินกลับเข้าห้องนอน หยิบชุดราตรีสีแชมเปญตัวนั้นออกมาใส่ใหม่อีกครั้ง
เมื่อเธอก้าวออกจากห้องนอนอีกครั้ง เอวาและทีมของเธอเตรียมตัวพร้อมแล้ว
เอวาเชิญเธอนั่งหน้ากระจกแต่งหน้า เริ่มจากพิจารณารูปหน้าและสภาพผิวของเธออย่างถี่ถ้วน แล้วถามถึงลักษณะของงานในคืนนี้ ก่อนจะเปิดกระเป๋าสีเงินที่เต็มไปด้วยขวดและกระปุก
“ผิวของคุณซูนี่เป็นรองพื้นดีมาก ใบหน้าก็มีมิติ”
เอวาพูดเสียงเบาขณะที่ลงมอยส์เจอร์ไรเซอร์ก่อนแต่งหน้าให้เธอ มือทั้งเบาและแม่นยำ