กู้เหยียนมองสีหน้าของเธอที่ทั้งอับอายและแทบอยากจะหาที่มุด หลุดเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมา
แน่นอนว่าเขาจะไม่บอกเธอหรอกว่าข่าวนี้มาจากฮั่วอวี่จั๋ว
เขาหันหลังเดินไปที่ห้องนั่งเล่น หยิบเสื้อสูทที่พาดอยู่บนพนักโซฟา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า
"ตอนเช้าฉันไปบริษัทจัดการเรื่องบางอย่าง ชุดราตรีอยู่ในห้องแต่งตัว อย่าลืมลองนะ บ่ายสี่โมงจะให้คนมาทำผมให้ที่บ้าน เย็นเจ็ดโมง งานเลี้ยงของตระกูลฮั่ว"
เขาจัดการกล่าวถึงกำหนดการเสร็จ เดินไปที่โถงทางเข้า เปลี่ยนรองเท้า แล้วหันกลับมามองซูจือที่เดินตามออกมาด้วยสีหน้าแน่วแน่
"หนั่วหนั่ว"
"...มีอะไร?" ซูจือเอ่ยตอบออกมาอย่างหงุดหงิด
กู้เหยียนมองเธอ น้ำเสียงช้าๆ เจือความสนุกสนาน "ฉันรอเธอออกโจทย์อยู่นะ"
พูดจบ เขาก็ผลักประตูออกไป ร่างหายไปหลังประตูที่ค่อยๆ ปิดลง
จนกระทั่งเสียง "คลิก" เบาๆ ดังขึ้นเมื่อประตูปิดสนิท ซูจือถึงรู้สึกเหมือนพลังถูกสูบออกจากร่าง ทรุดตัวพิงกรอบประตู ยกมือขึ้นกอดหน้าแดงๆ ของตัวเอง
บ้าไปแล้ว...บ้าไปแล้วจริงๆ...
ทำไมเธอถึง...ทำไมเธอถึงเอาตัวเองเข้าไปวะเนี่ย?
แล้วยังจะออกโจทย์อีก โจทย์อะไรกัน! ตอนนี้สมองเธอเต็มไปด้วยโจ๊ก!
ซูจือพิงบานประตูอยู่พักใหญ่ ความร้อนบนใบหน้าถึงค่อยๆ จางลง
เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์กลางครัว หยิบบลูเบอร์รี่หนึ่งลูกใส่ปาก รสเปรี้ยวหวานแผ่ซ่านที่ปลายลิ้น ทำให้ความคิดที่ปั่นป่วนของเธอค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย