ซูจือโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา จ้องเพดานเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมจำนนลุกขึ้น สวมรองเท้าแตะลากเท้าเดินไปที่ครัว
เธอ"พรวด"เดียวเปิดตู้เย็นสองประตู สายตาจดจ้องมองเข้าไปด้วยความคาดหวัง
ว่างเปล่าลิบ แถมสะอาดเหมือนเพิ่งซื้อมาใหม่
ไม่ยอมแพ้ เสร็จแล้วก็เปิดช่องแช่แข็งดูอีกชั้น
ดีมาก นอกจากการ์ตูนเกี๊ยวน้ำแช่แข็งที่ไม่รู้เก็บไว้ตั้งแต่ชาติไหน (เป็นไปได้สูงว่าใกล้หมดอายุ) กับมาส์กหน้าสองสามซองแล้ว ก็ว่างเปล่าเช่นกัน
ซูจือยืนอยู่หน้าตู้เย็นที่เปิดค้างไว้ เอามือท้าวเอว จ้องมองพื้นที่ว่างเปล่าสะอาดสะอ้านที่แผ่ความเย็นเยียบอยู่นานสามวินาที
แล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมา คลิกเปิดแชทของกู้เหยียน พิมพ์อย่างดุดัน
"กู้เหยียน ตู้เย็นที่บ้านฉันว่างเปล่า! ไม่มีของสดเลย!!"
ไอ้หมาบางคนแซ่กู้:"อืม รู้แล้ว"
เจือน้อยตัวหนึ่ง:"???นายรู้ได้ยังไง?"
ไอ้หมาบางคนแซ่กู้:"ตู้เย็นที่บ้านเธอ นอกจากมาส์กหน้ากับอาหารเดลิเวอรี่ที่หมดอายุ เวลาไหนเคยมีของสด"
ซูจือจ้องคำตอบที่เฉียบขาดนี้ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
อยากจะเถียง แต่ก็น่าเศร้าที่ต้องยอมรับว่า...ที่เขาพูด...เหมือนจะเป็นความจริง
เธอย้ายเข้ามาอยู่ในอพาร์ตเมนต์นี้เกือบสามปีแล้ว เว้นแต่พี่เหวินจะมาทำอาหารให้ถึงที่และพกของสดติดมือมา ไม่เช่นนั้นสภาพปกติของตู้เย็นเธอก็คือ"ความแห้งแล้งที่เป็นระเบียบ"
สมาชิกประจำคือน้ำแร่กับผลิตภัณฑ์บำรุงผิวหลากชนิด บางครั้งก็มีกล่องอาหารที่ลืมทิ้งจนขึ้น"สิ่งมีชีวิตใหม่"อยู่บ้าง
เธอเก็บความขัดใจไว้ในอก แล้วพิมพ์ข้อความถัดไป พยายามโยนความผิดให้อีกฝ่าย
"แล้วตอนนี้จะทำยังไงล่ะ? คนเก่งแค่ไหนก็ทำกับข้าวไม่ออกถ้าไม่มีข้าวสาร แม่ครัวอย่างนายก็หมดทางใช้ฝีมือสิ"