ช่วงบ่ายซูจือนอนหลับเพิ่มอีกชุดใหญ่ พอตื่นขึ้นมาก็เห็นแสงไฟตามบ้านเมืองเริ่มสว่างวับอยู่นอกหน้าต่างแล้ว
เธอขยับตัวอยู่ในผ้าห่มอยู่นานสองนาน กว่าจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มาได้ พอจอสว่างขึ้น ก็เห็นข้อความในกลุ่มแชท “พลาสติกซิสเตอร์” ทะลุหลักร้อยไปแล้ว
นอนเก่งที่สุดในรัศมีร้อยลี้ (ฟางหร่าน): "@เจือน้อยตัวหนึ่ง เจื่อจื่อ! ตื่นได้แล้ว! ออกมาโลด! หมอกเกาะ ที่เดิม!"
น่ารักจนไม่รู้จะบรรยาย (เฉียวเยว่เค่อ): "เรากับเหรานรานไปถึงแล้วนะ~ รอเธอมาสั่งกับข้าวอยู่!"
นอนเก่งที่สุดในรัศมีร้อยลี้: "อย่าทำเป็นตาย! ฉันรู้ว่าเธอต้องออนไลน์อยู่แน่ๆ!"
นอนเก่งที่สุดในรัศมีร้อยลี้: "??? ยังไม่ตื่นจริงเหรอ?"
นอนเก่งที่สุดในรัศมีร้อยลี้: "ซูจือเธอเป็นหมูหรือไง! นอนมาทั้งบ่ายแล้ว!"
ซูจือขยี้ตาที่งัวเงีย หาวใหญ่หนึ่งที แล้วพิมพ์ตอบช้าๆ:
เจือน้อยตัวหนึ่ง: "ตื่นแล้วตื่นแล้ว... พวกเธอมาเซอร์ไพรส์ตรวจฉันเหรอ? ไม่เห็นบอกล่วงหน้าเลย"
หลับเก่งสุดในรัศมีร้อยลี้ตอบกลับทันที: "บอกล่วงหน้า? บอกล่วงหน้าเธอก็หาเหตุผลร้อยแปดมาปฏิเสธ! ฉันยังไม่รู้เธออีกเหรอ?"
ซูจือ:“...”
โดนจับได้อีกแล้ว
น่ารักจนไม่รู้จะบรรยาย: "รีบมาเถอะเจื่อจื่อ~ เราหิวน้องท้องร้องรอเธออยู่นะ ยังไม่กล้าสั่งอะไรเลย"
เจือน้อยตัวหนึ่ง: "...สั่งไปก่อนสิ! ฉันยังไม่ได้ล้างหน้า หวีผม เปลี่ยนเสื้อผ้าเลย!"
นอนเก่งที่สุดในรัศมีร้อยลี้: "เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าใช้เวลานานแค่ไหน? สิบนาทีพอไหม?"
ซูจือก้มมองชุดนอนการ์ตูนยับยู่ยี่บนตัว สอดมือขึ้นไปลูบมวยผมบนหัวที่เหมือนรังนก แล้วส่องจอโทรศัพท์สีดำสนิทดูรอยหมอนอันชัดเจนบนหน้า...