รถขับกลับมาที่หน้าบริษัท ซูจือตามหลานม่านเหวินขึ้นไปบนอาคาร
ประตูลิฟต์เพิ่งเปิดออก ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาทันที
"พี่จื่อจื่อ!!!"
ฟางจือจื่อพุ่งตัวเข้ามากอดซูจือทั้งตัว แขนสองข้างรัดคอเธอแน่น ขาเกือบจะพาดเอวเธอ ดูไม่ต่างจากหมาพันธุ์ใหญ่ที่ได้รับความอยุติธรรมอย่างหนักเลยสักนิด
ซูจือถูกชนจนเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว รีบเอามือประคองเอวเธอเพื่อทรงตัว:
"เฮ้ย ๆ ๆ — เบา ๆ หน่อยสิ! ฉันยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยนะ แบกเธอชนแบบนี้ไม่ไหว!"
ฟางจือจื่อซบหน้าลงบนไหล่เธอ น้ำเสียงอู้อี้ ปนเสียงสะอื้น:
"พี่จื่อจื่อ! พี่จะไม่เอาหนูแล้วใช่ไหม! พี่จะเปลี่ยนไปเอาป้าแก่แปดสิบมาเป็นผู้ช่วยจริง ๆ ใช่ไหม! หนูยังไม่ถึงวัยเกษียณเลยนะ! อู้ววววววววว!"
ซูจืองงไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ ที่เด็กคนนี้ดูไลฟ์สดเมื่อคืนนี่เอง
เธอทั้งขำทั้งจนปัญญา ตบหัวฟางจือจื่อเบา ๆ:
"ฉันแค่พูดหลอกชาวเน็ตเอง เธอก็เชื่อ? ฉันจะไปหาป้าแก่อายุแปดสิบที่ขยัน เก่ง แล้วก็น่ารักขนาดนั้นได้ที่ไหนกัน?"
"ต่อให้มีจริง ๆ ฉันเต็มใจ แต่ป้าแกเขาไม่เต็มใจหรอก ไม่ต้องกลัวนะ พี่จื่อจื่อไม่ทิ้งเธอหรอก"
ฟางจือจื่อถึงได้เลื่อนตัวลงมาจากเธอ ตาแดง ๆ มองเธออย่างน่าสงสาร: "จริงเหรอ?"
"จริง ๆ จริง ๆ"
ซูจือยื่นมือไปขยี้ผมเธอ "เอาน่า อย่าร้องไห้ไปเลย เดี๋ยวร้องไปมาก ๆ ฉันจะถูกคนแถวนี้ถ่ายคลิปเป็นข่าว 'ดาวดังสาวข่มเหงผู้ช่วย' เอา"